Stemmen werven

Promotie, we hebben er allemaal een hekel aan, schijnt het. Dat geldt niet als je je eigen grens in de gaten houdt. Zo heb ik een verhaal geschreven voor Editio en heb, na enige schroom en weerstand, toch besloten om er een promotie-oefening van te maken. Waarom? Omdat Facebook maar 2% van je posts laat zien aan je volgers, volgens Denise Hulst. (dit heb ik gecheckt online) Zij legde mij ook uit hoe je promotie kunt doen. Het is altijd goed om zoiets te vertalen naar je eigen situatie en je eigen plan te trekken.

Herhalen

Facebook en twitter zijn manieren om je kort verhaal dat je bij de Editio-schrijfwedstrijd plaatst te delen. Ook bij twitter geldt dat veel van je volgers vluchtig hun tijdslijn doorkijken en lang niet alle posts zien. Je kunt dus meerdere keren je posts plaatsen, of nog beter: vragen om retweets. Mensen die je nog niet kent zouden dan je verhaal kunnen lezen. Hoe vaak herhalen? Ik doe het een beetje op gevoel, sommige dagen meer dan anders en ook sommige dagen niet.

Mensen taggen

Het is raadzaam om mensen die je kent op Facebook één keer te taggen. Dat is lastiger dan je denkt, want wie heeft nu wel en wie niet je verhaal gelezen of had je ook alweer gevraagd? Hebben mensen er iets aan om getagd te worden? Ja, want ook hun naam wordt gezien. Hebben mensen er iets aan om commentaar te leveren? Ja, want ook zo vergroten ze hun naamsbekendheid bij nieuwe mensen. Zijn er ook nadelen? Ja, gebruik daarom het taggen spaarzaam. Anders irriteert het. Een of twee keer per jaar voor een gratis verhaal lezen of boek vind ik zelf wel kunnen.

Twitter

Bij twitter is het zo dat ik niet alle boodschappen lees. Wat ik vaak doe is af en toe bij mensen langsgaan. Het is dus best mogelijk om wat vaker op verschillende dagen te retweeten en vraag om een retweet zodat ook andere mensen dan je vrienden jouw verhaal kunnen lezen.

Ik hoop dat ik je hiermee een idee gegeven heb en dat je hiermee tijd en ergenis kunt besparen. Heb jij een promotie-tip?

Advertisements

Editio schrijfwedstrijd

Ik heb toch besloten mee te doen aan de Editio schrijfwedstrijd, naar aanleiding van foto’s die ik bekeek van het Debutantenbal. Het was een bijzondere avond met leerzame lezingen, waar zowel schrijvers als Bervoets, Benali en Verbogt naast uitgevers verhaal deden over hoe ze begonnen zijn als schrijver of  waar ze op letten als uitgever. Bij het bekijken van de foto’s kreeg ik dus weer zin om mee te doen.

Ik heb mijn nieuwste verhaal, een experimentele, opgestuurd en kreeg meteen de eerste dag al veel positieve reacties.

Ga jij ook meedoen? Schrijf dan een verhaal tot 1500 woorden. Het onderwerp is vrij.

Smaak als obstakel

Schrijf een yarn, stond als mogelijke keuze in mijn cursus. Dit na een berg voorbereiding. Ik kijk naar het genoemde voorbeeld en opeens sta ik oog in oog met mijn smaak, die me de weg blokkeert. Mijn smaak is een beer op de weg. Het voorbeeld is een aaneenrijging van anekdotische verhalen in één zin, met een conclusie aan het einde. Mijn smaak is een kluwen oordelen. De beer is dus een puzzel die ik eerst oplossen moet. Wat wil ik wel en wat wil ik niet?

En wat wil ik niet, kan veranderen in wat ik wel wil, als ik er goed over nadenk. Een deel van de weerstand ligt erin dat een yarn erg tell kan worden in plaats van show. Dat hoeft niet, misschien? Zou dat anders kunnen? Is het dan nog een yarn?

Dan denk ik aan een verhaal dat ik ooit als een scèneketting schreef, waarbij een briefje van 20 in verschillende handen terechtkwam. Dit lijkt me wel onder yarn vallen, maar zeker weet ik het niet. Dit lukte zonder al te veel tell, dus het kan.

Beste bezoeker

Beste… alle woorden slijten, maar beste is nog steeds beste. Het is aandacht die iets bijzonder maakt. Afgelopen week kreeg ik mijn 1000ste like op dit blog. Een mijlpaal van waardering, maar cijfers zijn niet hetzelfde als een lezer tegen te komen bij een schrijfevent. Of in gesprek te gaan over een onderwerp.

We zijn allemaal op een grillig pad om gelezen te worden en bezig dat schrijfplezier vast te houden, ook als we worstelen met personages en plot en meer willen. Want zoals alles is schrijven een manier van leven, een missie volgens sommigen. Ja, dat is het, weet ik sinds ik met een kankerpatiënte aanhoorde en haar een van mijn vrolijke verhalen te lezen gaf. Een kankerpatiënte laten lachen, is dat niet waar het om draait? De essentie? Soms in een andere vorm?

Soms is het bejaardentehuis dichtbij de plaats waar je lezers vindt. Soms is het je eigen straat of een straat verderop. Schrijven kan een manier zijn om menselijk contact meer betekenis te geven. Vergeet eens marketing en geef een kort verhaal in iemands hand.

Zeg ik tegen mezelf, na het luisteren naar een zinnig verhaal van Denise Hulst over een auteursplatform. Hoe blijf je menselijk in een wereld van knokken om gehoord te worden via strategieën? Ik weet dat veel schrijvers hieronder gebukt gaan. Volgens Denise doe je dit met een persoonlijke missie, die er altijd op neerkomt dat je de wereld een beetje beter maakt. Dat is motiverend, denk ik, voor de meeste schrijvers die ik ken.

1000 likes is fijn voor mij. Het motiveert me om verder te gaan, wat WordPress goed begrijpt, omdat ze er wellicht onderzoek op losgelaten hebben. Voor mij is mijn blog een missie, zonder dat ik bewust zo ben begonnen. Ik wil me inzetten voor het korte verhaal, voor ieders zone van naaste ontwikkeling, voor het handelen van emoties, voor samen schrijven en samen leren, voor het delen van kennis, voor het bestrijden van eenzaamheid. Ik ben ruim vijftig jaar en ben niet bang om dit te delen. Ik weet dat ik hier iemand mee help. Dus op naar de 2000 likes.

materiaal intomen

Haast durf ik het niet te zeggen: ik heb meer dan 11000 woorden uit woordenboeken genoteerd voor een verhaal, kreeg gaandeweg ideeën voor liedjes van personages en monologen. Ik begon met één woord en weldra werd mijn document een grote chaos. Inmiddels heb ik het al gereduceerd tot 8000 maar er kwamen weer meer leuke problemen bij voor de personages en die moest ik natuurlijk ergens kwijt.

Gelukkig is het voor een cursus en heb ik een structuur waardoor er nog enigszins een lijn in te ontdekken is. Ik heb maar duidelijke kopjes gemaakt zodat ik zie waar ik ben. Zo kan ik de stukken verplaatsen en eventueel een te groot stuk helemaal schrappen. Die staat toch in het origineel. De bedenksels plaats ik zonder volgorde maar helemaal onderaan, wie weet komen ze nog van pas, en anders komt er een derde versie zonder. Ik krijg de personages af en toe duidelijk in beeld, maar soms veranderen ze nog. Ze willen nu van alles zijn, maar ze moeten kiezen, anders kies ik voor ze.

Volgens mij heb ik voorlopig een bron voor meerdere verhalen.

Gastschrijver ‘Het bankje in de nacht’

Peter den Dikken maakt bijzondere boeken over reizen. Hij gaat het moeilijke niet uit de weg, maar zoekt het op. Zo was hij de dag na de aanslagen op Bataclan, in Parijs en sliep hij niet maar bracht de nacht door in hartje Parijs op een bankje. Ik geef om Peter en was bezorgd. Voor mij is dit een boek over hoe het verschrikkelijke vaak omgeven is door de weerbaarheid en het alledaagse. De Place de la République komt voor in een van de korte verhalen die ik mocht aanleveren en geeft wellicht een diepte: het luchtige naast de zware kost. Ook achter mijn verhalen zit zware kost verscholen. La Huchette is ontstaan in de tweede wereldoorlog toen Jazz ondergronds moest gaan, letterlijk. Na de oorlog wilde men dit vasthouden, vermoed ik.

Vandaag zijn hersenonderzoekers erachter dat het geven van betekenis van vitaal belang is. Welke betekenis geef ik zelf aan het boek?

Ik leer van Peter om niet bang te zijn.

Voor mij roept dit boek heel veel op aan naast elkaar bestaande thema’s die een overvloed van betekenis hebben. Het heeft een meditatieve waarde, waarbij ik gedoseerd de emoties kan ordenen en wellicht geeft het weer aanleiding tot zelf iets schrijven. Is schrijven niet een wisselwerking?