Debutantenbal & Esther

Dit is een reblog van een eerdere blogpost. Inmiddels is vier dagen na het verschijnen al een tweede druk van het scenario verschenen. Nog meer succes, Esther!
esthervanderkrol
JUNE 21, 2017 AT 06:08 EDIT
Ha Odile, wat leuk om deze foto hier te zien! Inmiddels is het (volledige) toneelstuk ‘Vuile was en witte lakens’ als boekje bij De Nederlandse Toneelbibliotheek verschenen. Zie mijn website voor meer informatie! Hartelijke groet, Esther

Odile Schmidt

image

Tijdens het Debutantenbal van Editio kwam ik ook de sympathieke winnares Esther van der Krol tegen die het meesterlijke scenario schreef dat won. Ze wilde wel op de foto. Haar vriendinnen die voor support meegingen naar de uitreiking waren even blij en uitgelaten als zijzelf. Op Editio kun je haar winnend scenario lezen. Let daarbij op het gebruik van subtekst: dat er iets anders staat dan gezegd wordt. Dit winnende scenario staat ook in het tijdschrift van Editio.

View original post

Bundelpresentatie & voorwoord

Over een week ga ik naar de boekpresentatie van de verhalenbundel Kalahari Roos van schrijfvriend Emanuel Claessens waar ik het voorwoord voor geschreven heb. Dit is de eerste keer dat ik een voorwoord schreef. Ik wilde geen saai voorwoord zoals ik zo vaak in een boek gelezen heb – ja, ik lees ze dus helemaal en blader niet door. Vaak ben ik blij als ik aangekomen ben bij het eigenlijke verhaal. Ik vond het nodig om het te zien als een voorafje dat prikkelt om meer te lezen. Ik hoop dat dat is gelukt. De weinige mensen die het gelezen hebben vonden het wel geslaagd.

De bundel is erotisch te noemen, hoewel de verhalen ook onder de noemer literair kunnen vallen, wat een extra uitdaging voor me was om daarvoor een smakelijk voorafje te schrijven. Ik nam me voor geen erotisch woord te gebruiken en alleen met schrijfstijl en suggestie toch een bepaalde spannende sfeer op te roepen.

De reden dat ik dit voorwoord heb geschreven is in de eerste plaats omdat ik sta achter het talent van Emanuel Claessens, met hoge verwachtingen, al is het maar om zijn lef en originaliteit.

Feedback die blokkeert

In The Artist Way van Julia Cameron, lees ik dat kritiek ervoor kan zorgen dat ik geblokkeerd raak als kunstenaar en hoe daarmee om te gaan. Bij de wekelijkse schrijfopdracht van Schrijven Online probeer ik op een manier feedback te geven die juist stimuleert om verder te gaan terwijl ik toch wat opvallende dingen benoem.

Soms komt het voor dat ik er iets uit flap dat volgens Julia Cameron zou kunnen leiden tot blokkeren en andersom, soms zegt iemand iets over mijn werk dat me onzeker maakt. Ik kan soms zelfs een paar uur geplaagd worden door een opmerking, waarna het langzaam uit mijn gedachten verdwijnt.

Op zich is het goed om ermee om leren te gaan. Immers, als ik verder raak op mijn schrijfpad kan ik kritiek verwachten en het helpt wanneer ik een afwijzing ontvang. De kunst is het niet te ontkennen maar het te incasseren. Voelen wat ik voel, het accepteren . Erover praten met iemand die ik vertrouw of het van me af schrijven. Ik verander het eventueel in een actiepunt: is mijn schrijfstijl matig? Ik werk daaraan. Dat laatste doe ik al een paar jaar en het werkt. Ik merk dat ik juist graag kritiek wil hebben en haal daar mijn voordeel uit.

Natuurlijk leg ik kritiek op mijn persoon naast me neer, maar ook daarvoor geldt dat gewoon voelen vaak beter werkt dan negeren. Laat je in ieder geval niet stoppen met schrijven. Stop alleen als je dat zelf echt wilt.

Voor welk lezerspubliek schrijf ik?

Net heb ik Bestseller van Sebes herlezen en denk na over voor welke lezerspubliek ik schrijf. Vaak lees je of hoor je de raad om in je eigen boekenkast te kijken naar welke uitgevers boeken uitgeven die je zelf graag leest. Opeens bedacht ik dat je het ook anders kunt benaderen, vanuit de zone van naaste ontwikkeling. Een lezer heeft namelijk de meeste uitdaging als hij of zij een boek leest dat in de zone van de naaste ontwikkeling is. Logischerwijs zou dit betekenen dat je als schrijver, als je weet voor welke lezers jouw boek de zone van naaste ontwikkeling is, gemakkelijker een uitgever kunt vinden die zich richt op die lezer. Voor kinderen geldt vaak schrijfstijl als maatstaf, terwijl de leesbeleving (hoeveel emoties kan een bepaald kind aan) en inhoud (houdt het kind van informatieve boeken of boeken over onderlinge relaties) mogelijk belangrijker zijn voor de jonge lezer. Volwassen lezers zijn mogelijk nog grilliger en diverser wat ontwikkeling betreft.

Hoe zou je dan je lezer kunnen vinden? Het is nog niet zo eenvoudig om de zone van naaste ontwikkeling te bepalen. Ik kan mijn verhaal analyseren en naar de schrijfstijl, het plot, de personages kijken. Kijken hoe dit zich verhoudt tot andere verhalen of romans. Ik kan kijken naar verbreding en verdieping. Voor wie is mijn verhaal verbreding, voor wie verdieping? Voor wie biedt de boodschap van mijn verhaal iets nieuws, wat vorm of inhoud betreft? Of is mijn verhaal te ver af van voor wie ik dacht te schrijven? Dit verklaart meteen bepaalde reacties van proeflezers, waarom het ene verhaal niet begrepen wordt en het andere enthousiast gelezen wordt.

Een boekpresentatie

Gisteren was ik op het heetst van de dag in Haarlem om een boekpresentatie bij te wonen van Voorlopers, een boek geschreven door een schrijfvriendin, Mirjam Hildebrand, uitgegeven door Kluitman. De ruimte waar de presentatie plaatsvond was goed gevuld met publiek en Mirjam het stralende middelpunt. Er werd een spannend stukje voorgelezen door een middelbaar scholiere en een taart met de boekencover erop aangesneden.

Ik herinner me nog hoe Mirjam enthousiast haar eerste schrijfstappen zette. Ondanks de pijn na haar operatie, werd ze blij van het verzinnen van verhalen. Vele publicaties volgden. Opvallend is dat haar aardige stem doorklinkt in haar verhalen, ook als het verhalen zijn over mensen die zich misdragen.

Nu ik bezig ben met jureren merk ik dat dit bij veel verhalen het geval is, dat ik de stem hoor van de auteur, die doorklinkt. Klopt het dat ik kan horen of het een man of vrouw is die een verhaal schrijft? Ook merk ik dat ik glimlach als een schrijfstem een beetje klinkt als mijn eigen stem maar dan gewaagder, brutaler, spitsvondiger. Laatst las ik een eerste pagina van een nieuw boek van Adriaan van Dis en merkte dat dit boek persoonlijker was dan een ander boek van hem, omdat hij dit meer met zijn eigen stem leek te schrijven. Zich minder inhield, leek wel. Dat boek had ik kunnen kopen in boekhandel de Vries (daar vind je boeken die niet bij de Bruna staan), maar mijn ogen waren zoals die van iedereen op Mirjam gericht.

Ik had het genoegen met een boekenblogger te spreken buiten de boekhandel. Feestjes zijn leuk, maar ik geef de voorkeur aan iets diepgaander gesprekken. Ze vertelde hoe het kwam dat ze zoveel las. Door een ongeluk. Blijkbaar was dit een thema, hoe je door een ongeluk tot lezen of schrijven bewogen wordt.

Mirjam is op de klassieke manier begonnen met schrijven: eerst korte verhalen en dan een boek.

Nieuw tijdschrift: Oerkracht

De Schrijflantaarn ~ digitaal schrijverscafé

Interview met Margrethe Venema, initiator tijdschrift Oerkracht

Oerkracht is een nieuw tijdschrift dat een podium biedt aan kunstenaars, dichters, filosofen en verhalenschrijvers. Benieuwd naar wat Oerkracht voor jou te bieden heeft? Of hoe jij je verhaal, gedicht of ander kunstwerk kunt inzenden om kans te maken op publicatie van jouw werk in dit halfjaarlijks tijdschrift? Ik ging in gesprek met de initiator van Oerkracht: Margrethe Venema.

Onze ontmoetingDe Schreef 6 - kopie

Op een van mijn vrije dagen staat in mijn agenda onderstreept: kennismaking  en interview met Margrethe Venema.
Onderhand ben ik erg nieuwsgierig geworden naar de persoon achter de gepassioneerde e-mails over Oerkracht en naar wat haar beweegt om zo’n groot project op te tuigen.

View original post 1,046 more words