Literair tijdschrift Op Ruwe Planken

Een abonnement op literair tijdschrift Op Ruwe Planken is het meest betaalbare: acht euro per jaar en je ontvangt twee tijdschriften. In komend nummer staat mijn brief aan de moeder die meteen door een journaliste van de Groene aan het begin van een interview over het feministisch canon (een aanrader met boeken van Virginia Woolf bijvoorbeeld, ook voor niet feministen) geciteerd werd. De eerste keer dat ik door een journalist geciteerd werd.

De voordracht verliep goed. Even was ik bang dat er weinig publiek zou zijn maar het café liep toch vol bezoekers aan het Boekenfeest waar mannen in het paars gekleed rondliepen en veel Dolle Mina’s aanwezig waren. Ik kreeg geen taart in mijn gezicht ondanks dat mijn antagonist een moordende feministe was maar misschien is dat wel le comble du comble van feminisme, over de top want wie heeft er ooit gehoord van een moordende feministe behalve ten tijde van het Oude Griekenland? Feminisme is immers geen haatcultuur. Toch wilde ik spelen met de Freudiaanse onderstromen en had ik Jij zegt het van Connie Palmen gelezen als onderzoek voor de brief die ik schreef omdat ik geïnteresseerd was in de relatie tussen Sylvia Plath en haar moeder. Het was opvallend stil tijdens mijn voordracht. Ik had er wel wat meer over willen uitleggen na de voordracht maar op zo’n podium staan midden in de zaal is geen ideale plek voor een interview, wel voor voordragen. Nervositeit en nadenken over een antwoord gaat bij mij niet perfect samen. Ik vond het wel heel leuk dat ik iets over de tekst mocht zeggen.

Op Ruwe Planken is bedoeld voor schrijvers die nog niet gedebuteerd zijn. Je kunt nog inzenden voor komend nummer als je nog niet bent uitgegeven bij een uitgever.blij met de tweede of derde prijs

Advertisements

Waar schrijf ik voor?

Vandaag schreef ik een korte scène voor de vertelclub. Aanleiding was dat er een boomstam door mijn keukenraam gesmeten werd. Ik bedacht dat ik daar een verhaal vanuit het standpunt van een toekomstig kind van de dader kon schrijven, een kind dat de cultuur van zijn vader afzweert. Ik had geen moeite me in te leven omdat mijn eigen vader wel wat ruwe trekjes had die ik kon uitvergroten. Ik kon me wel herinneren hoe ik zelf op bed bang was voor zijn boosheid en boosheid afzwoer. Nadat ik het verhaal geschreven had haalde de werkelijkheid me in. Vermoedelijk was het motief baldadigheid omdat ik hoorde dat meer ramen in de straat waren ingegooid en dus misschien geen haatmotief. Toch leverde het een boeiend verhaal op waar ik nog aan werken wil om als discussiestuk te dienen, wie weet voor een school waarbij ook de ramen zijn stukgegooid. Het thema waar ik over nadacht, de onvolwassenheid van de vader die deze onvolwassenheid wil doorgeven aan zijn kind komt nog niet zo goed uit de verf.

Bagger schrijven

Wanneer ik vastloop helpt niets me beter dan mezelf toe te stemmen om ‘bagger’ te schrijven. Dat oordeel dat de tegenstrijdige registers waaruit ik ben opgemaakt afkeurt, dat alleen het beste wil of alleen wil filosoferen of juist schreeuwen zet ik daarmee aan de kant en ik laat alle shit naar boven drijven, inclusief vooroordelen, denkfouten, negativiteit of slijmerigheid, al dat wat ik niet zal zeggen of juist eenvoudige vriendelijkheid. Geloof het of niet, dat zijn de meest herkenbare bevrijdende woorden die eenmaal aan het licht juist bespreekbaar worden en juist veranderen door ze aan het woord te laten en er rustig mee aan de gang te gaan. Dat is het materiaal van conflict. Dat hoge en lage dat steeds probeert samen te leven in één persoon. De simpele ik en de complexe ik vinden elkaars zinnen vaak afkeurenswaardig. En soms worden ze het tijdelijk eens en gunnen elkaar de ruimte om te verschijnen.

Twee gedichten in Cobra museum

Vandaag ter ere van Vrouwendag hangen er twee gedichten van mij in het Cobra-museum, namelijk Illusie van een tulp en Hannah Shemesh, een bijzondere vrouw waar ik een gedicht over wilde schrijven. Ze schreef zelf ook gedichten en stierf in de tweede wereld oorlog.

Illusie van een tulp

Ochtenddauw speelt ‘opent gauw’, daar

in de verte: het lichte keukenraam met silhouet,

wie koffie schenkt, de dag begint.

 

Nog amper tinten te ontwaren. Mijn bladerjas

strak om mijn tere stampers tegen

de koude nacht. De zon wast het veld. Alom

ontspruit, rijst, schittert  kwieke fleur.

 

Gapend dromen we

over tuinen en velden, dichtbij,

in verre landen. Een bruidsboeket.

 

‘Vermeerdert u’ vertaal ik in al mijn eenvoud

naar ‘kleur samen deze wereld’.

 

Top drie Ruwe Planken wedstrijd

Misschien wel tien jaar lang doe ik mee aan de schrijfwedstrijd van Ruwe Planken omdat de opdrachten de meest prikkelende zijn van Nederland. Eerder niet gewonnen maar een monoloog is wel gebruikt bij een theaterauditie en de speelster kreeg de rol. Literair tijdschrift Op Ruwe Planken biedt een podium aan nog niet gedebuteerde schrijvers in het Nederlands en organiseert regelmatig interessante literaire bijeenkomsten.

Vanochtend schrok ik me kapot dat mijn heftige brief gekozen is in de top drie. Als het even kan ga ik voordragen op het Boekenfeest dat sowieso de moeite van een bezoek waard is. Dat wordt oefenen met voordragen en hopen dat mijn stem me niet in de steek laat. Immigreren naar de stille Zuidzee is ook een optie, volgens een schrijfvriend.

Oefening baart kunst schreef ik een aantal jaren geleden en dit is toch weer een bevestiging. Er zijn die zeldzame schrijvers die snel opkomen. Ik ben meer van expressie, leren, oefenen en experimenteren. Ik vind het leuk dat ik het als anderstalige zover heb weten te schoppen.

Gedicht als (korte) film

ZICHTBAAR ALLEEN

Remco Campert en Alessio Cuomo

.

Vorige week was ik in Gent en daar kwam ik, lopende door de stad, allerlei gedichten tegen die op muren en ramen waren aangebracht. Zo ook het gedicht  ‘Verzet’van Remco Campert. Het gedicht is aangebracht op een zijmuur van het Het Vrijzinnig Centrum Geuzenhuis. Verschillende vrijzinnige verenigingen vinden hier onderdak. Het café werd lang opengehouden door Motte Claus, de schoonzus van Hugo Claus. Zij was ook een van de initiatiefnemers van de Poëzieroute in Gent Het gedicht past bij het publiek van het Geuzenhuis: kritische en maatschappelijk geëngageerde mensen. Toen ik deze week wat aan het zoeken was op internet kwam ik een artikel tegen van mei 2018 over dit specifieke gedicht op deze plek in Gent.

Filmmaker Alessio Cuomo liep met zijn vriendin in Gent toen hij het gedicht op een muur zag staan. Hij was er zo door geraakt dat hij met…

View original post 166 more words

Even niet schrijven

Gek, maar ik ben deze week weinig met schrijven bezig. Ik lees filosofie, ik ben bezig in huis en ja, ik heb een proefleesverhaal liggen en een goed coachingsgesprek gehad met een winnares van Pennen met mosterd. Maar verder is mijn hoofd even helemaal leeg. Ik heb even geen aandrang te schrijven en ik mis het niet. Ik weet dat ik dit af en toe heb, zo’n leeg gevoel. Ik weet ook dat het tot nu toe over ging dus ik maak me er geen zorgen over. Het is ook weleens fijn om die aandrang niet te voelen en om niet zo geconcentreerd te zijn op een verhaal. Domweg gelukkig?

Misschien komt het doordat het ritme van de cursus is weggevallen en er niets meer op tijd ingeleverd hoeft te worden. Voor het eerst sinds tijden heb ik een proefleesverhaal naar de volgende week doorgeschoven. Dit weekend doe ik even niets.