Schrijfwedstrijd voorbereiden met Editio

De cursus duurt drie weken waarin je drie keer werk mag inleveren en commentaar van een redacteur ontvangt. Na twee rondes inzenden kan ik wel zeggen dat mijn verhaal inderdaad beter is geworden en dat ondanks de uitdaging, geen alledaags verhaal met een dosis experiment en een vreemde structuur, de redacteur van Editio goede feedback gaf waar het verhaal bij gebaat was. Ze wist de vinger op de zere plekken te leggen. Ze gaf zowel globaal als op detail advies. Ze liet me ook de ruimte om zelf te onderzoeken en oplossingen te bedenken. Het verhaal is daardoor sterker en vooral de samenhang is vergroot tussen de verschillende delen. Deze cursus is zeker een aanrader om je voor te bereiden op een schrijfwedstrijd, maar kun je ook als gevorderde gebruiken om snel een verhaal publicabel te maken. Je hebt nog steeds proeflezers nodig voor mogelijke taalfouten waar je overheen kijkt, maar vaak mis je als gevorderde de blik van een redacteur die globaler kijkt naar de meer structurele aspecten. Sommige proeflezers kunnen dit ook, maar ze zijn zeldzaam en meestal opgeleid in taal.

Advertisements

Beta writing group

Vrijdag twee keer feedback gekregen van mijn beta writing group, gedetailleerd en globaal waarbij de aandacht ook gaat naar de inhoud. Er wordt gewerkt in feedback rondes van twee weken, waarbij je de eerste week schrijft, aan de einde van de week instuurt en de week daarna feedback terugkrijgt en daarna herschrijft. Onmiddellijk daarna start de volgende ronde zodat je het verhaal nogmaals kunt insturen.

Er wordt ook aangegeven wat al goed is. In dit geval de dialogen. Er wordt gevraagd om iets meer aankleding voor de oriëntatie in het derde tekstblok opdat het duidelijker is waar de hoofdpersoon zich bevindt en hoe ze handelt. Er wordt aangegeven waar men iets meer over weten wil, waar men een voorbeeld wil van het gezegde. Waar men wil dat de titel iets meer in het verhaal terugkomt. Maar ook worden er vragen gesteld op macro-niveau of ze het verhaal goed begrepen hebben. De een vind het verhaal fantastisch, de ander vraagt door over de ontwikkeling van de personage. Er wordt getwijfeld of er wel sprake kan zijn van despair in relatie tot ademhaling, omdat je dat eerder in je gut en hoofd voelt. Het zal eerder angst zijn. Ook de volgorde van vertellen wordt doorgenomen. Is het wel logisch om belangrijke informatie pas in het tweede tekstblok te geven?

Dit werkt wel voor mij, dus ik ga hier een tijdlang mee door. Ik hoop dat ik me ook verder ontwikkel met feedback geven.

Voordragen

Vreemd, ik roep uit op Facebook dat voordragen fantastisch is en word dezelfde dag nog uitgenodigd voor een nieuw clubje dat gaat oefenen en met elkaar voordragen. Of het voordragen ook iets voor mij is? Zoals dat gaat zorgt de spanning die je voelt ervoor dat er eerst bezwaren komen bovendrijven. Alweer een verplichting erbij? Heb ik daar echt iets aan? Na een nacht slapen heb ik er zin in. Iedere maand één verhaal voordragen en daarin groeien is een goede oefening en als deze vriendin niet snapt wat ik voordraag dan moet ik het wel herschrijven.

Een tekst voordragen is een hele andere manier om je tekst te ‘publiceren’. Je publiek reageert direct met een lach of een applaus. Nooit krijg je directer de reactie van het publiek te ervaren. Alleen al daarom zou iedere schrijver dit af en toe moeten doen. Daarnaast weet je niet wat voor gevolgen het heeft. Iemand hoort je tekst en is benieuwd naar wat je schrijft, bijvoorbeeld. Of je treedt op een ander podium op.

Krullegevaar van Wouter Blokdijk

Op de schrijfdag ontmoet je andere schrijvers en vertelde Wouter Blokdijk me dat hij een prijs gewonnen heeft met zijn verhaal ‘Krullegevaar’ dat je op zijn blog kunt lezen. Ik beloofde het verhaal op mijn blog te bespreken met aan het einde een opdracht. De opdracht zal een oefening zijn die te maken heeft met de kracht van dit verhaal. Wat is er goed aan? Waarom is het een winnend verhaal? En kan ik dat in een oefening gieten?

‘Krullegevaar’ is een vlot chronologisch verteld verhaal dat begint met een conflict, wat de spanning meteen op scherp zet. Spanning is een van de sterke kanten van dit verhaal. Een andere kracht is het plot en de grapjes die zoals Thomas Verbogt zegt, de lezer binnenhalen. Wouter Blokdijk lijkt ofwel veel research gedaan te hebben ofwel veel te weten van journalistiek, vogelen en politie. Dit zorgt ervoor dat de lezer het gevoel heeft in een wereld mee te worden genomen die meestal gesloten is en dat verhoogt de spanning. De wereld en dilemma’s achter het nieuws en de politiek kun je meebeleven. Dat het onwaarschijnlijk is dat er in het echt Krullevaars zijn nemen we voor lief, want er zit een humoristische relativerende toon onder het verhaal. Verder dragen de personages het verhaal. De dialogen zijn vlot, modern, to the point, wat het lezen versnelt. Soms zijn ze naar mijn smaak te informatief, maar vanwege het meegenomen worden in de gesloten wereld zijn ze wel spannend.

Oefening:

Dit keer wil ik spanning oefenen. Het verhaal heeft een duidelijke structuur in alinea’s. Neem een papier en pen en teken per alinea of de spanning stijgt (schuin pijltje naar boven) of daalt (schuin pijltje naar onderen). Waar komt dat door? Komt het door de informatie, door het conflict tussen personages, door vragen die je je stelt? Schrijf je bevindingen op. Neem daarna een tekst van jezelf en doe hetzelfde. Welk inzicht krijg je daardoor?

Terugblik Schrijfdag

Zondag jongstleden was de Schrijfdag van Schrijven Magazine met boeiende en leerzame lezingen. We hadden telkens de keuze uit twee lezingen en kozen voor de workshop van Jowi Schmitz, de lezing van Thomas Verbogt en als laatste Lidewijde Paris. Daarna voelde ik me verzadigd en was nog een workshop of lezing voor mij te veel geweest.

Jowi Schmitz liet ons ervaren hoe je de rinkel in je verhaal vindt door middel van schrijfoefeningen. Daarbij liet ze de zaal reflecteren over hoe de oefening werkte. De rinkel in je verhaal is een essentieel punt voor de personage-ontwikkeling, omdat wanneer je te weinig voelt voor je personage het schrijven kan stokken of niet effectief is. Ze vertelde niet alleen hoe het werkt met voorbeelden uit haar praktijk, ze toonde het met een oefening waarbij we bij een personage terug konden denken aan een eigen persoonlijke ervaring en de details daarvan. Wie niet in de gelegenheid was deze workshop van Jowi te volgen kan ook Wild Mind van Natalie Goldberg lezen, waarbij dat verband op een andere manier gelegd wordt en oefeningen aangeboden. Het gaat om het aanboren van je herinnering om een personage meer diepte en kracht mee te geven.

Thomas Verbogt vertelde over zijn eigen schrijfervaringen. Hij begon met een schrijfgroep oprichten nadat hij zijn eerste pogingen tot publicatie had gedaan. De ervaring van gesprekken over schrijven en samen oefenen spelen tot op de dag van vandaag een rol bij zijn schrijven. Die ervaring heb ik ook en daarom onderstreep ik ook het belang van schrijfgroepen en praten. De discussies over personages maken opdat ik steeds scherper voor me zie hoe ik een bepaalde personage voor me zie. De discussies over een verhaal maakt dat ik meer zie in het verhaal, iets aanpas, een extra laag aanbreng. Daarnaast vertelde Verbogt over hoe je de omgeving in een verhaal kunt aanbrengen, dat je alles van je personage moet weten zonder alles te gebruiken en dat je niet aan het begin hoeft te beginnen. Het is trouwens niet alleen de boodschap die belangrijk is, maar ook hoe het wordt gebracht. Verbogt bracht dit alles als verhaal, waarbij hij de werking van suspense toonde.

Lidewijde Paris, van de Leesambassade, besprak hoe je een verhaal begint in vliegende vaart. Ze besprak allerlei open deuren aan de hand van onder andere Latijnse uitspraken en reclame-filmpjes, waarbij de zaal mocht zeggen wat ze gezien hadden. Opvallend was dat de zaal reageerde met oordelen en niet met objectieve waarnemingen. Juist het waarnemen van hoe de reclame een gevoel uitdrukt: een kaal appartement tegenover een huis met tuin en grote ramen, een sombere kamer tegenover een verlichte kamer met veel kaarsen, een knuffel die verplaatst wordt van huis naar appartement en terug.

Al met al veel weer op een rijtje, ook bevestiging van dingen waar ik zelf achter gekomen was en mijn beeld van de werking van schrijven is verder ingekleurd. Maar het belangrijkste is wel de motivatie. Het zijn op de goede weg en verder willen gaan. Zeer blij met deze sprekers, waarvoor dank.

Schrijfwedstrijdcursus van Editio

Binnenkort start de grote jaarlijkse schrijfwedstrijd van Editio en dit jaar bieden ze een schrijfcursus aan waarbij je een verhaal tot 1500 woorden kunt inleveren om aan te sleutelen met echte redactie. Dit is niet alleen voor een schrijfwedstrijd interessant: met een ervaren docent aan één verhaal werken heeft een blijvende waarde omdat dit ook op schrijfscholen gedaan wordt waarbij het de bedoeling is dat je aan je valkuilen werkt. Je hebt problemen van één specifiek verhaal maar ook schrijfproblemen die in ieder verhaal terugkomen. Als je dat laatste ook aanpakt, valt hopelijk het kwartje en voorkom je de valkuil in volgende verhalen. Daarvoor is een ervaren docent geschikt die veel ervaring heeft over de werking van verhaaltechniek.

Ik heb me dus opgegeven en een verhaal ingestuurd om aan te werken. Het is wel een experimenteel verhaal met een afwijkende vorm. Het is moeilijk om proef te lezen daardoor. Ik ben benieuwd wat de docent ervan gaat zeggen en hoe ik het kan verbeteren.

Speeddate voorbereiden

Aanstaande zondag is de schrijfdag en in aanloop daarvan heb ik vorig jaar een paar vragen voorbereid. Het is goed om in een gesprek je kaarten op tafel te leggen. Welke schrijfcursus heb je gedaan? Hoe ver ben je? Aan welk schrijfproject werk je? Wat voor vragen heb je ten aanzien van je proces? Welke route kun je het beste volgen? Wat voor uitgever publiceert nu net die teksten die jij schrijft? Ik schrijf voor mezelf zoveel mogelijk vragen op en ter plekke stel ik die prangende vragen die ik over mijn proces heb. Een ervaren docent / redacteur / schrijver / uitgever waar ik mee in gesprek ga kan daar een goed antwoord op hebben en het kringetje van vragen in je hoofd doorbreken. Vorig jaar en begin dit jaar werkte dat zo bij speeddaten.

Zo leerde ik dat het handig is om gedichten te schrijven die thematisch aan elkaar verbonden zijn in een cyclus. Dit leidde tot het schrijven van iets om voor te dragen waar samenhang in was, proza met songs. En hoorde ik dat uitgevers nu geen Ulysses meer zouden uitgeven, terwijl dat mijn ultieme streven is. Maar geen nood, er is altijd nog self-publishing.