Fraude schrijfwedstrijd

Schrijf in maximaal 1500 woorden een verhaal over horizontale fraude, tussen bedrijven en burgers. Bij voldoende kwalitatieve inzendingen wordt er mogelijk een bundel gedrukt. Fraudehelpdesk schrijft de wedstrijd uit.

Advertisements

Fantastels schrijfwedstrijd

Fantastels is een genre schrijfwedstrijd, dat wil zeggen een wedstrijd in grofweg de drie genres: Fantasy, Horror of SF. Grofweg, want er valt meer onder zoals mengvormen van deze genres. In het gemeen hebben ze dat ze verbeeldingsliteratuur genoemd worden.

Ik ga voor de eerste keer meedoen. Bij genre kom ik meestal uit in de middenmoot. Eens kijken of het me lukt iets hoger uit te komen.

Het leuke aan deze wedstrijd is dat je hoe dan ook feedback krijgt en dat voor het luttel bedrag van 7.50. Hulde aan de organisatie. Bovendien is er volgens mij een ranglijst, zodat je je kunt meten.

Voorop bij mij staat bij het schrijven van genre het plezier en de vrijheid. Tegelijkertijd ben ik me bewust van de moeilijkheid om naast de gewone verhaalelementen ook genrekenmerken in het verhaal te verweven. Dat is juist een plezierige uitdaging.

Wie hieraan meedoet kan komend jaar met zijn verhaal of verhalen meedoen aan Edge Zero. Doe er je voordeel mee door met de feedback jouw verhaal te herschrijven voor Edge Zero.

Feedback geven

De eerste keer dat ik een verhaal lees, om proef te lezen, lees ik altijd als lezer. Net zoals wanneer ik ideeën genereer, schakel ik mijn kritiek uit. Ook lees ik zo breed mogelijk, dat wil zeggen dat ik open sta voor verschillende genres, experimenten, stijlen, ontwikkeling (beginner, gevorderd, top), inhoud.

Ik geniet van het verhaal, van de vertelstem – zelfs als deze anders is, van het plot, van de personages, de toon. Ik maak mentale notities van waar ik blijf haken, waar ik de draad kwijtraak en wat me verder opvalt. Bij sommige verhalen gaat het genieten gemakkelijk, bij het andere werk ik harder. Naarmate je meer verhalen van beginners leest, ga je bij het lezen sneller zoeken naar de mogelijke ontwikkeling van de schrijver. Je krijgt meer oog waar deze specifieke persoon naartoe zou kunnen gaan, als hij hier en daar aan werkt. (en wordt dan verrast doordat hij of zij een andere kant opgaat)

De tweede keer let ik op een hele reeks dingen, waarbij ik probeer de sterke punten en de schrijfstijl te respecteren. Ik heb niet precies een lijstje in mijn gedachten waar ik op let, het gaat meer kris-kras door de elementen heen, ook afhankelijk van de tekst. Soms is er veel werk aan, soms is het verhaal zo goed en complex geschreven dat het lastig is de structuur te zien en is het echt zoeken naar dingen die beter kunnen. Ik noem het dan met de stofkam door het verhaal gaan.

Twee korte verhalen geaccepteerd

Peter den Dikken is een voormalig journalist en geeft bijzondere boeken uit, bijvoorbeeld over restanten van de tweede wereldoorlog in het Nederlandse landschap of verslagen van reizen zoals naar Berlijn, maar vanuit oog voor geschiedenis en betekenis. Hij werkt aan weer een verhelderend boek over Parijs, een bijzonder boek dat ik wellicht later ga bespreken omdat het korte verhalen bevat, non-fictie, en omdat het concept me aanspreekt.

Twee korte verhalen over de jeugd van mijn vader zullen erin verschijnen, die contrasteren met de rest van het boek en het hierdoor diepte en reliëf geven. Door mijn vader te interviewen kreeg ik verhalen te horen die ik nog niet kende, bovendien maakte het nieuwe verhalen los. Vaak denk je dat je niet over het verre verleden iets kunt schrijven omdat veel vergeten is en er gaten gevallen zijn. Door te praten en vragen te stellen in ontspannen sfeer, kun je de gaten meestal wel opvullen. Bovendien helpt internet, omdat je een plaatsnaam op kunt zoeken of een plaatje van een gebouw, wat weer herinneringen oproept.

Wie meer wil weten over hoe het geheugen werkt voor een schrijver kan het boek dat ik momenteel lees lezen: Volmaakte schrijvers schrijven niet van Rudolf Geel. Het geheugen speelt niet alleen een rol bij non-fictie, ook bij fictie schrijven.

Non-fictie korte verhalen

Zittend met een blocnote op de bank ben ik er klaar voor, mijn vader vragen om uit zijn herinnering te putten om een waargebeurd verhaal te vertellen uit zijn jeugd in Parijs, na de oorlog. Hij is een oorlogskind, wat zich uit in onderbrekingen in het verhaal als een herinnering aan de meest verdrietige episodes zich opdringt. Ik krijg nieuwe verhalen te horen die ik nog niet kende en denk, dit zou ik vaker moeten doen. Helaas woont mijn vader in een ander land.

De aantekeningen blijken verbazend bruikbaar – ik vroeg door naar de kleur van kleding, de kleur van de bus – en lieten zich vlot opschrijven tot een verhaal op de computer ‘s middags. Dat uitwerken doe ik liever alleen in alle rust.

 

Brainstormen

Ooit kreeg ik er les in op de universiteit, brainstormen. Om op ideeën te komen om een probleem op te lossen is brainstormen handig. Het belangrijkste is je vrij te voelen alles te roepen, ook als het nergens op slaat. Hierdoor ontstaan juist nieuwe ideeën. Daarom is het noodzakelijk je in te houden om (zelf-)kritisch te zijn. Niets is dodelijker voor het genereren van ideeën dan kritiek.

Eerst formuleer je zo precies mogelijk je doel. In mijn geval wat mijn personage voor vreemde dingen zou kunnen doen in mijn verhaal.

Dan genereer je ideeën, zoveel mogelijk en gek of bizar mag juist. Ik ga daarvoor straks een wandeling maken, zodat niemand me storen kan en ik vrij kan denken.

Als laatste komt het evalueren, wat is bruikbaar en wat niet?