Roer.land

Een site vol gedichten gaat één regel van me plaatsen in de rubriek Panorama. De site is een ontdekkingsreis en een nautisch kunstwerk waar je in kunt verdwalen. Overal zijn gedichten of gedichtenregels te vinden, waar je je aan boord ook bevindt. Verdwalend kwam ik de namen van schrijfvrienden tegen van mijn online dicht- en schrijfcommunity op Facebook. Ik lees graag Leen Pil bijvoorbeeld. Een gedicht waar moederschap eens in onverwachte beelden vertoond wordt in de rubriek ‘Zog’. Ondertussen kriebelt het om weer aan langer werk te beginnen. Dat staat nu een beetje stil door life events. Ik verlang naar rustiger vaarwater.

Een leeg hoofd

Het afgelopen jaar heb ik minder kunnen schrijven, zelfs een gedicht lukte niet altijd, laat staan aan mijn manuscript. Mijn hoofd voelde leeg door groot verdriet. Ik heb nog jaren van verwerking voor de boeg, en schrijven helpt daarbij. Niet per se schrijven over ellende, nee. Schrijven over thema’s waar je energie van krijgt, iets als nieuw ontdekken en benaderen kan juist beter werken voor je brein. Je vult je brein met iets nieuws en de gevoelens verdwijnen op de achtergrond. Tussendoor voel je wat je voelt, wat er naar boven komt. Je kunt ook niet de hele tijd geconcentreerd zijn op iets anders. Anderen helpen geneest me. Ik kwam erachter door het te doen. Het helpt ook je mission statement te weten, je ideaal. Daar kun je energie uit putten. Het helpt ook bij het kiezen wat te schrijven maar het hoeft niet. Ik laat me leiden door nieuwsgierigheid die weer gemotiveerd is door voort te bouwen op wat ik me nu herinner. Waar gaat het verder? Hoe gaan anderen verder dan hier? Wat is een nieuwe mogelijkheid? Wat zijn de oude beproefde manieren in deze nieuwe situatie?