Tweede geworden bij de masterclass van Naakte Lunch

De masterclass van Naakte Lunch beoogt een springplank te worden voor autodidacten die zonder studie Nederlands toch in een literair tijdschrift willen publiceren. De werkwijze is het volgen van interactieve webinars en een intensief traject van literatuur analyseren op techniek, korte verhalen schrijven, leesrapporten ontvangen, de feedback in de volgende lessen verwerken. Vandaag hoorde ik dat ik tweede ben geworden en ook publiceren mag, mits ik het einde van mijn verhaal verbeter op een specifiek punt. Dit was mij al bekend, dus ik ben meteen aan de slag gegaan. Tegelijkertijd verbeterde ik mijn essay, want ook die heeft een deadline dichtbij. Nu komt het moment dat ik de knoop ga doorhakken. Wanneer vind ik het goed genoeg?

Advertisements

De walging aangaan

Misschien komt het door een discussie over literaire lef, misschien door een paar ‘net niet’-afwijzingen van literair tijdschriften, dat ik mij te buiten ga in de keuze van behandeling van een onderwerp voor een essay. Zowel in de details, de vorm als het onderwerp heb ik de weg van de meeste weerstand gevolgd, zelfs dwars door de walging. Niet de gebruikelijke weg voorbij de walging die meer langs lichamelijke walging leidt, maar de weg van kleur bekennen en dwars door de angst om verkeerd begrepen te worden zoals Oek de Jong beschrijft in ‘De wonderen van de Heilbot’. Sartre beschreef de existentiële walging in zijn verhaal. Ik doe niet hetzelfde. Noch wat vorm, noch wat uitwerking betreft. Uiteindelijk moet blijken of zijn en mijn walging raakvlakken hebben. Als je het essay leest, denk ik niet dat je aan walging denkt, in tegendeel.

Je eigen schrijfgeheim

Wil je niet op dezelfde manier schrijven als een ander, dan hindert schrijftechniek je niet terwijl je dit wel verwacht. Het is een beetje zoals koken: je hebt allerlei ingrediënten en je kent bereidingswijzen, maar je voegt iets toe, een vondst van jezelf. Jouw eigen geheim. Dat maakt het verschil tussen een voorspelbaar verhaal en een verhaal dat verrassend is. Het kan de bereidingswijze zijn die anders is, het kan eigenlijk van alles zijn. Want hoe meer schrijftechniek je leert, hoe meer oog je krijgt voor variatie-mogelijkheden. Je komt al lerende ook de beperkingen van taal tegen. Hoe geef je weer dat veel tegelijkertijd plaatsvindt in de lineaire zinnen? Een lumineus idee was het gebruik van kolommen. Wat links en rechts te lezen is gebeurt simultaan. Misschien verzin je er een ingenieuze oplossing voor?

Ik probeer technieken uit, maar ook om mijn eigen draai eraan te geven. Iedere techniek is eigenlijk een geheim dat geopenbaard is, zoals een recept.

Lezen en freewriten

Op de diverse schrijffora en in mijn schrijfgroepen is het heel rustig. Er wordt door een enkeling veel geschreven, de meesten vieren vakantie en schrijven weleens wat op. Ook ik schrijf minder. Ik heb eergisteren wel een essay geschreven, maar verder schrijf ik alleen in mijn schrijfboekje en lees. Ik lees eindelijk een heleboel boeken uit die ik op stapel had. De een na de ander, tussen het tuinieren door. Als ik geen idee heb voor een verhaal, schrijf ik wat ik zie, wat er binnenvalt, wat me bezighoudt. Zonder kritiek en zonder doel. Mijn bedoeling is te blijven schrijven, zoals Natalie Goldberg aanraadt en velen met haar. In de herfst verwacht ik nog bezig te zijn met het fruit uit de tuin. Daarna zal ik weer de rust vinden om gericht en diep geconcentreerd te schrijven.

Geremd door schrijftechniek

Een nieuwe schrijftechniek leren kan mij stimuleren, maar het kan mij ook remmen. Dit is slechts tijdelijk. Dit komt omdat ik een nieuwe vaardigheid leer waar ik moeite mee heb, en waarbij ik een ander deel van mijn hersens dan de creatieve kant voor nodig heb. Heb ik eenmaal de techniek onder de knie, dan merk ik dat ik na verloop van tijd weer creatief kan zijn. Zo heb ik mij een tijdlang verdiept in personages, op zich kan ik dat goed, maar de plotziekte komt in alle hevigheid terug. Het combineren van alle nieuwe vaardigheden is dan een hobbel die mij overspoelt. De zomerdrukte werkt niet mee. Als het huis ‘s ochtends vroeg rustig is, probeer ik verder te gaan met mijn oefeningen. Diepe concentratie lukt me dan het beste. Wat wel lukt is met mijn schrijfboekje zitten en observeren. Gedachteloos en kritiekloos schrijven wat ik om me heen zie.

Meewerken aan een artikel

Verzin is het Vlaams tijdschrift voor schrijvers. Ik vond een oproep om iets over werken met proeflezers te zeggen. Ik reageerde en kreeg vragen opgestuurd. Deze heb ik beantwoord, immers ik heb er veel ervaring mee omdat ik graag en vaak met proeflezers werk. Dit leidt bijna nooit tot ruzies, als je je bewust bent hoe het werkt. Ik werk graag met zeer verschillende proeflezers omdat je daar veel van leert, zoals over de werking van een tekst. Bij het artikel mocht ik een foto leveren, wat ik graag gedaan heb. Binnenkort krijg ik een exemplaar thuisgestuurd. Wie weet bevalt Verzin me goed?