Goede voornemens

Goede voornemens kun je volhouden, als je gemotiveerd bent. Stoppen met roken is moeilijker dan stappen nemen met schrijven. Een schrijfcursus heeft effect op je vermogen aan schrijftechniek te werken, een schrijfboek kan je inspireren, daarnaast zijn er talloze stappen die je nemen kunt, lees mijn blog terug en je ziet dat ik 1) een afspraak maakte met een bekende schrijver om over twee korte verhalen te spreken, 2) een masterclass volgde, 3) een workshop bezocht, 4) aan veel schrijfwedstrijden meedeed zonder me te bekommeren om de uitslag, 5) veel gezellig op pad was met schrijfvrienden en nog veel meer.

Wat zijn mijn voornemens dit jaar? Dingen doen die ik nog niet durf, zoals een les geven op een school over schrijven – onderwerp nader in te vullen. Een radiouitzending als gastspreker bijwonen? Iets winnen? Nog meer publiceren in literaire tijdschriften? Een bundel publiceren? Ik maak meer een verlanglijstje dan een vaststaande lijst. Maar juist de dingen die ik spannend vind, die ga ik proberen te doen. Jammer, faalangst, ik doe het lekker toch.

Advertisements

Publiciteit voor korte verhalen

Dit jaar begint in de krant en eindigt in de krant…

Zoek jij publiciteit voor korte verhalen, of alleen voor een boek? Kranten vinden het leuk om over een plaatselijke schrijver te berichten. Ze plaatsen graag als er een haakje is waaraan ze het bericht kunnen ophangen. In dit geval is het haakje dat ik in de top 10 sta van een landelijke schrijfwedstrijd. Ik had er ook voor kunnen kiezen schrijftips te geven, het hoeft niet altijd over winnen te gaan. Deze keer heb ik geplaatst zonder te weten of ik winnen of verliezen zal. Dat is spannend, en zorgt ervoor dat lezers zich betrokken voelen ook als ze weinig met schrijven hebben. Iets dat ik nog niet eerder gedaan heb is het benaderen van de plaatselijke radio. Dat lijkt me iets om volgend jaar te proberen. Eerst contact maken of een aanleiding vinden, zoals ergens genomineerd zijn, schrijftips geven aan aspirant schrijvers of iets anders dat ik nog verzinnen kan.

Het ligt niet voor de hand dat je publiciteit zoekt voor een kortverhaal, maar door een goed haakje kan het wel.

Verhalen bewaren

Op mijn computer bewaar ik mijn verhalen per jaar. Nu komend jaar gaat beginnen, wordt het tijd de stand op te maken van vorig jaar en nieuwe mappen aan te maken. Ik heb een map ‘schrijfwedstrijden’, een map ‘proeflezen’ en een map ‘publicaties’. In publicaties bewaar ik ook tipartikelen of blogs die ik geschreven heb voor onder andere Schrijven Online. In de map schrijfwedstrijden 2016 heb ik 124 documenten, daar zitten wel soms drie versies van een verhaal en onuitgewerkte beginnen tussen, maar blijkbaar heb ik dit jaar veel geschreven. Afgelopen jaar heb ik geen fantasy geschreven, drie essays, meerdere gedichten en vooral veel korte verhalen. Om meer overzicht te krijgen ga ik ze nu in mapjes onderverdelen. Het meest onsuccesvol waren de essays, het meest succesvol de korte verhalen en gedichten (succes is voor mij een nominatie, op een longlist staan, een publicatie, eervol vermeld zijn of winnen). Ik vond het jammer dat City2cities, Fantasystrijd Brugge en de A.L. Snijderprijs dit jaar niet georganiseerd werden. Nu mappen aanmaken voor 2017. De lege mappen nodigen uit ze te vullen.

Reflectie 2016

Het einde van het christelijk jaar wordt vaak goed gebruikt om te reflecteren. Op mijn voortgang als schrijver reflecteer ik graag omdat het me leert wat ik goed en minder goed gedaan heb.

Dit jaar begon met in de top 100 van de Turing gedichtenwedstrijd komen en eindigde met huisblogger worden voor literair tijdschrift Naakte Lunch. Dit jaar maakte ik kennis met de mensen achter Schrijven Online, ontmoette veel nieuwe schrijfvrienden, had talloze gesprekken over schrijven, de meeste op chat, forums en e-mail, schreef en reflecteerde, probeerde het een en ander uit met wisselend resultaat.

Een sonnet werd in Poemtata gepubliceerd, een verhaal in de Baarnsche Courant en een verhaal in een literair tijdschrift. Drie zaalteksten werden gekozen door museum De Pont om te hangen naast een kunstwerk. Ook was 2016 het jaar dat ik mijn debuut maakte als jurylid van Edge Zero en gewardeerd werd als schrijfcoach van de wekelijkse opdracht van Schrijven Online. Een monoloog die ik eerder schreef werd gebruikt voor een auditie en de vrouw werd aangenomen voor de rol. Ik ga nu zoals ik al eerder gedaan heb een reflectie schrijven op mijn computer aan de hand van vragen van Thérèse Major. Ik heb dit al twee keer eerder gedaan, en het zal interessant zijn te vergelijken, wat ik vorig jaar schreef en wat nu.

Helaas…

Ik heb weleens eerder geturfd dat ik om een keer te winnen meer dan tien keer verloor bij een schrijfwedstrijd. Vrijdag kreeg ik de tweede teleurstelling op rij en werd verrast door de hevigheid van de impact ervan. Mijn weg is blijkbaar naast het geluk van succes ook tranen van je best doen en dan een nee.

Vandaag glimlach ik gewoon weer, maar ik had goede hoop met wat ik had ingestuurd ook al zei dat knagende stemmetje dat dit en dat niet goed was, en het heeft altijd gelijk. Zo was het einde niet zo sterk als kan, niet onaardig, maar onbevredigend omdat de lijntjes niet samenkomen en de thema’s niet tot een slotaccoord gemodeleerd zijn. Ik heb matige zin het geheel te herschrijven, omdat ik mogelijk aan de kill-my-darlings moet en iets nieuws uit mijn hoofd moet persen, terwijl ik liever gallopeer en op de verzendknop wil drukken, dromend over debuteren. Ik stop mezelf niet te dromen, maar dit alles dwong me tot wederom zelfreflectie: ik kijk achterom en zie dat ik op dit punt beter kan gaan voor meer kwaliteit dan kwantiteit. Waar ik het meest tevreden over ben, terugkijkend naar afgelopen jaar, zijn de teksten waar ik na de laatste versie nog driemaal of meer herschreven heb. Voorlopig voornemen: langer ergens aan werken dan me lief is.

Aftellen

Bij sommige wedstrijden, zoals de Turing gedichtenwedstrijd, vind ik het aftellen leuk, omdat veel schrijfvrienden meedoen en je geen idee hebt of iemand die je nog niet kent of een schrijfvriend doorgaat naar de volgende ronde. Dit komt omdat een goed gedicht ook soms een toevalstreffer is, of een samenballing van je meest ludieke observaties is, of je bent gewoon zo goed. Dat samen vrezen voor het ergste is verrukkelijk.

Ik lees ‘Olijven moet je leren lezen’ van Ellen Deckwitz  en behalve een klein puntje waar jullie naar mogen raden, vind ik het een goed boek voor zowel lezers als schrijvers van gedichten, zowel voor beginners als voor gevorderden. Mocht ik de bloemlezing van Turing dit jaar winnen of kopen, dan ga ik na het lezen van dit boek zeker meer genieten van de gedichten dan voor het lezen van dit boek. Toch blijft het de X-factor, dat smaakvolle onbenoembare originele van een onverwachte mix, die bepaalt of een gedicht winnend is. Ik denk dat ik steeds beter weet dat te herkennen, maar vraag me niet te voorspellen hoe ik een winnend gedicht zal schrijven. Ik kom wel steeds dichterbij voorspellen of een bepaald gedicht winnen zal. Natuurlijk niet bij mezelf, want bij mezelf geldt dat ik enorme blinde vlekken heb.

Ook de Coffee Company gaat zeer binnenkort bekend maken wie op de shortlist staat. Zoals altijd wapen ik me tegen teleurstelling door alvast plannen te maken wat te doen met mijn verhalen en dus schrijf ik een vervolg. Als ik niet win verschuif ik zo mijn aandacht naar een volgend doel. Teleurstelling proef ik dan nog wel, maar lang niet zo sterk. Samen met vrienden hopen op een feestje met gekke hoedjes is leuk, maar vreselijk aanstellen bij het verliezen is gewoonweg inspiratie voor een nieuw verhaal.