Omgaan met teleurstelling

De buurman van familie had er nog weinig meegemaakt in zijn leven, teleurstellingen. Alles was altijd op rolletjes gegaan, zijn jeugd, zijn huwelijk, bedrijf, schoolgang kinderen. Totdat zijn vrouw aan een vreselijke ziekte stierf. Hij wist niet waar hij het zoeken moest, volgens mij omdat hij er geen ervaring mee had. Een leven zonder teleurstelling lijkt aantrekkelijk, maar heeft een keerzijde. Je bent vatbaarder voor het grote verlies dat onherroepelijk komt.

Teleurgesteld raken omdat je een schrijfwedstrijd verliest is in dat licht een kleine teleurstelling die wel best groot gevoeld kan worden – ook als je al vele teleurstellingen hebt gehad – bijvoorbeeld omdat je hoopt op een succes en je verwachting hoog ligt. Bijvoorbeeld omdat je hoopt dat het ander verdriet zal verdringen van een ontslag, overlijden, ziekte… Toch is het zo dat een leven zonder negatieve ervaringen niet compleet is. Niet dat ik ze je toewens. Ik leef liever compleet met verdriet en andere emotionele pijn dan dat ik een vlak leven heb en niets me kan raken. Terwijl ik dit zeg, weet ik hoe weerbarstig het is. De ene keer valt het gewoon beter dan de andere. Het enige waar ik controle over heb is de verwachting, en zelfs dat niet helemaal, want na enige ervaring weet je beter of je kans maakt of niet. Toch is voor mij de verwachting de reguleerknop. Soms betrap ik me erop dat ik hoge verwachtingen heb en navenant zal de teleurstelling groter zijn. Wat geeft dat? Zo erg is het niet om eens erg teleurgesteld te zijn. Kan ik mooi erover schrijven.

Espresso Book Machine

Mijn eerste boek heb ik als uniek exemplaar laten drukken in de American Bookshop in Amsterdam. Dat wil zeggen, de unedited versie die gedeeltelijk is gecorrigeerd door een professionele eindredacteur. De proeflezers hadden weinig fouten laten liggen voor hem, waarvoor dank.

Zelf een boek even laten drukken – ook al is deze niet bestemd voor verkoop – voelt erg goed. Ik moest kiezen voor een blanco kaft omdat de kafttekst en foto die ik aanleverde anders bewerkt had moeten worden door ABC. De kosten daarvan waren te overzien: 25 euro, maar in de trein was ik toch niet tevreden over de flaptekst die ik de avond ervoor geschreven had over mijn boek. Dat kon beter. Dus het kwam goed uit dat de vriendelijke medewerker vond dat ik ofwel een blanco kaft ofwel wachten moest. Wachten paste niet bij mijn voornemen in een impuls het boek te laten drukken.

In een impuls, want het wachten op een uitgever is het tegendeel van impulsief. Bijkomend voordeel is dat niemand in de trein ziet dat je om je eigen grappen lacht met een blanco kaft.

Helaas was ik niet bij het drukken zelf. Dat zou 7 minuten duren in de Espresso Book Machine op de tweede verdieping. Op dat moment was ik bij Marlies, een schrijfvriendin in Scheltema, terwijl mijn dochters op Manga jaagden.

imageimage

Wachten of doen?

Een deel van mijn manuscript ligt bij twee uitgevers. De één vroeg of ik van plan was er meer verhalen aan toe te voegen, wat resulteerde tot het schrijven van één verhaal en het toevoegen van anderen.

Nog steeds wacht ik af, maar het kan ook anders: ik heb gisteren de knoop doorgehakt en heb wat ik nu heb, gedeeltelijk geredigeerd door een sterke redacteur en gewaardeerde proeflezers, opgestuurd naar de American Bookstore om vandaag te laten drukken. Één exemplaar, unedited version, met eenvoudige zwart-wit kaft en wellicht beginnersfouten wat betreft lay-out. Terwijl mijn dochters op Manga-expeditie gaan, zal ik waarschijnlijk met vlinders in de buik naast de Espresso Book Machine staan wachten tot mijn allereerste boek uit de machine geworpen wordt. Of dit het wachten op een uitgever verzacht weet ik nog niet. Ik zal er eerlijk verslag van doen, liefst met foto.

Een alternatief zou zijn geweest de leergebonden boekjes vol te schrijven, ik wist echter niet of de tekst erin zou passen. Ik schat van niet.

Het samenstellen van een bundel

Odile Schmidt

Op internet vond ik een artikel van John Mathew Fox over het samenstellen van een bundel. Ik heb het artikel vertaald voor eigen gebruik en ik wil de punten die voor mijn bundel van toepassing zijn hier bespreken.

  1. Wat betreft het beste verhaal aan het begin zetten, deze regel heb ik ooit ergens gelezen. Ik vertaal dat naar een goed verhaal aan het begin zetten. Iets dat de lezer zin geeft de bundel te lezen. In mijn geval het verhaal waarmee ik vijfde werd voor de publieksprijs van Editio wordt tweede. Het is een verhaal dat bij herlezing nog grappiger is.
  2. Een zwart schaap niet achterin stoppen. Onmiddellijk moet ik denken aan Julia Cameron en haar opmerking dat je een blokkade krijgt van te vroege kritiek. Ik word er opstandig van. Wie bepaalt of een verhaal een zwart schaap is? Los daarvan vind ik het beeld van een…

View original post 553 more words

Ingekeerde bloemknoppen

Odile Schmidt

Follow my blog with Bloglovin

Bloemknoppen in mijn appelboom verbergen bloemen opdat ze zich veilig kunnen ontwikkelen. In de winter verlaten de dorpelingen hun kale wintertuinen en verblijven veel binnen in hun huizen. Er wordt gelezen en meer geslapen. Ze keren in de winter in zichzelf. Kinderen op school en wij als volwassenen in onze omgeving als we figuurlijk winter om ons heen voelen, kunnen ons terugtrekken uit de omgeving en in onszelf keren, en het kan lijken of we ons niet zichtbaar meer ontwikkelen. Dit geeft een perspectief op begrippen zoals introversie, terugtrekgedrag, vermijding. Ik ga niet tegenspreken dat introversie aangeboren is, maar wel belichten dat terugtrekgedrag een natuurlijke adaptatie is op een natuurlijk voorkomende situatie, zoals winter een natuurlijk voorkomend seizoen is en bloemknoppen een natuurlijke adaptatie. Het komt voor dat mensen in zichzelf keren als reactie op de omgeving die lijkt op een winter, met figuurlijk bar…

View original post 208 more words