inspirerende workshop in Gorcum

Gisteren naar een inspirerende workshop in Gorcum geweest, danzij een schrijfvriendin die me vroeg ik soms ook ging. De reis was de moeite waard. Ernest van der Kwast kende ik slechts van internet. Zijn boeken heb ik niet gelezen. Hij blijkt nog meer bevlogen te zijn over schrijven dan ikzelf. Gul gaf hij antwoord op vragen, wilde iedereen helpen, las voor, vroeg door, gaf raad om bepaalde schrijvers te lezen, zoals Meir Shalev, die ik toevallig hier heb staan, omdat Shalev het dogma van de mus op de dakgoot die in het verhaal terug moet komen rustig links laat liggen, en met succes. Als alle zinnen maar gewogen worden. Ernest zou het liefst 20 jaar aan een roman werken, want het puzzelen en zinnen vervolmaken, dat is genot. En zonder genot houd je het niet vol te schrijven.

Jonge schrijvers raadt hij aan volop gas te geven als ze schrijven, herschrijven en schrappen kan altijd nog. Dat afwegen komt later. Hij was geduldig met iedere workshopdeelnemer en zonder oordeel over schrijfstijl of verhaal, vroeg hij door en boog hij zich over het geschrevene. In de bus op de terugweg schreef ik spontaan een brief aan Spinoza, hem vragend wat hij van Gorcum vindt. Mijn bijdrage aan de wedstrijd is al opgestuurd, maar ik vond de opdracht over Gorcum en het museum te schrijven opeens zo boeiend, dat ik schreef en schreef en het jammer vond dat ik al heb ingezonden. De organisatoren van de workshop en wedstrijd en de conservator kwamen op mij eveneens bevlogen over. Ik hoop dan ook dat ze tevreden terugkijken op deze dag, zoals ikzelf.

Advertisements

het literaire tijdschrift

Hoe weet ik of ik toe ben te publiceren in een literair tijdschrift en welke kies ik dan? De beste manier is literaire tijdschriften te kopen en de daarin gepubliceerde verhalen lezen. Een overzicht van literaire tijdschriften geeft summier iets aan over wat voor soort tijdschriften zijn. Om me te oriënteren koop ik er een aantal en kijk op de site van de tijdschriften. Sowieso is het lezen van literair tijdschriften voor kortverhalenschrijvers aan te raden, naast bundels met korte verhalen,  want het geeft een indruk van wat er zoal gepubliceerd wordt, ik bemerk verschillen in stijl en onderwerp, kom op ideeën hoe ik het zelf wil doen en waar ik over kan schrijven. Ook ideeën waar ik anders niet op zou zijn gekomen, komen in me op bij het lezen van verhalen van anderen. Ik lees een verhaal over een reis naar Oekraïne en denk aan een reis die ik maakte door Oost-Europa. Mijn verhaal zal geen kloon worden van het verhaal dat ik lees, maar het idee ontstaat doordat ik ineens een mogelijke invalshoek zie.

Herschrijven, horror of lust?

Vandaag werd mijn privilege duidelijk, ik kreeg feedback over mijn inzending voor een literair tijdschrift. Natuurlijk leg ik dat niet naast me neer, maar trek het me aan. De hoofdpersonage blijkt niet goed uit de verf te komen, terwijl de handelingen prima zijn. Dit heb ik nog nooit gehad, dus ik slik, loop tegen de muren aan, vraag om raad. Hoe vergroot je een personage? Op internet blijkt er het een en ander over geschreven te zijn, maar zonder voorbeeld. Een bevriend redacteur wil er zijn licht over laten schijnen. Ik probeer voorzichtig – zonder de mooie passages omver te gooien – iets toe te voegen of om te schrijven. Nog steeds heb ik het idee niet. Mijn tekst was immers naar mijn smaak… Het is altijd heel leerzaam als iemand een vinger legt op een zere plek. Ik mag om feedback vragen, ben gemotiveerd om er hard aan te werken, maar het roept vragen op die ik niet allemaal zelf beantwoorden kan. Smaak is smaak, en persoonlijk.

moet het commercieel?

Op dit moment lees ik in Extaze over de vroegere traditie van manuscripten laten circuleren als publicatiemogelijkheid. Het doel was niet commercieel en marketing was niet in de gedachten van de schrijver of schrijfster. Er werden zelfs schriften rondgestuurd naar wie belangstelling had. Lezers schreven teksten over die ze wilden bewaren. Ik kan me zo voorstellen dat ik voor bepaalde verhalen iemand ze laat calligraferen en een boekbinder vraag er een kunstwerk van te maken, al dan niet met handgeschilderde illustraties.

Vandaag de dag kennen we bookcrossing, een boek wordt achtergelaten in een ziekenhuis of bushokje, in de trein of in een café, al dan niet voorzien van een sticker met code, zodat iemand op internet kan aangeven waar hij het boek gevonden heeft en waar het daarna wordt achtergelaten. Dat is ook een mogelijkheid om een boek dat zonder compromis is geschreven te laten lezen. Niet in grote getallen, maar één boek tegelijk, één lezer tegelijk. Het heeft iets van de heiligheid van vroeger tijden van het woord. Zo heeft iemand boeken gered uit een container, van een overleden persoon en liet het achter in een bushokje. Iemand die ik kende vond het, met de bookcrossingsticker. Ze kwam er zo achter waar het boek vandaan kwam. Iedereen kan aan bookcrossing doen.

Voor het korte verhaal zou je een exemplaar kunnen laten drukken en voorzien van een bookcrossingsticker in een ziekenhuis kunnen achterlaten. Sowieso zijn korte verhalen in een ziekenhuis denk ik goed op hun plek. Zieke mensen hebben vaak niet de energie voor een erg lang verhaal. Misschien een hint voor een uitgever, verkoop korte verhalenbundels in een ziekenhuis?

Wandeling in Bergen

Vandaag naar de kunstroute in het Noord-Hollandse Bergen geweest. Prachtig weer en één tussendoel: kunstenares Tineke Sips ontmoeten die prachtige collages maakt, waarvan ik al op Facebook heb kunnen genieten. Haar project was iedere dag, één jaar lang, collages maken en plaatsen op Facebook. Sommige liefhebbers schreven er zelfs gedichten bij. Een kunstwerkje iedere  dag is een dagelijkse inspiratiebron. In het echt zijn de collages nog mooier in het ronde sfeervolle gebouw van de padvinders midden in een oud bos, op loopafstand van het centrum van Bergen. Overal in Bergen kun je in winkels, galerieën, huizen, tenten, kunst bekijken. De diversiteit is groot en het plezier navenant. Alleen gestopt door de honger naar leesvoer – die bij de eerste Bergense boekhandel exquis wordt bevredigd – boeken meesleurend (want praktisch ben ik niet) is het echt een aanrader, de kunst-tiendaagse. En nog een origineel vest gescoord. Met een rustig, voldaan gevoel de weg terug gemaakt met de bus naar de Afsluitdijk.

Eenmaal uit de Vorstelijk Baarn drinkfles gedronken, en twee pagina’s geschreven in mijn notitieboek. Tineke Sips gaat in Amsterdam exposeren. We spraken over de overeenkomsten tussen kunst en schrijven. Voor allebei moet je een zeker lef hebben, zei ik. Je komt onverwachte dingen tegen op je pad, zoals iemand die gedichten maakt naar aanleiding van je collages of ondersteuning uit onverwachte hoek, maar voor ons beide geldt dat we zoeken naar ontwikkeling, inzichten, en niet stilstaan.

Komrij schrijfwedstrijd

Aan deze schrijfwedstrijd, bedoeld als hommage aan Gerrit Komrij, kun je meedoen als je het museum bezoekt en dezelfde kunst aanschouwt die Komrij ter inspiratie was. Een verheffende gedachte. Je kunt een pakket kopen met bloknootje en pen in de stijl van het museum en de teksten beluisteren van Piet Gerbrandy, Jan Mulder, Joke van Leeuwen en Hélène Gelèns. De winnaar wordt zoals deze bekende schrijvers afgedrukt op ansichtkaarten. Hoe poëtisch…