Gedicht op spiegel

Omdat ik verhuizen moet, dacht ik, waarom geen spiegel? En omdat ik bezig was met gedichten op voorwerpen (in mijn gedichten woon ik) dacht ik: een gedicht op een spiegel laten graveren? Dit bleek voor een redelijk bedrag mogelijk. Dus ik klom in de pen en schreef een zeer persoonlijk gedicht aan mezelf dat voor anderen wellicht weinig begrijpelijk is maar voor mij een herinnering. Het hoeft niet altijd universeel te zijn. Er is iets voor te zeggen om juist iets hoogstpersoonlijk aan jezelf te schrijven.

Gedicht over plaats

Dit zonnig maar winderig afgelopen weekend liep ik door Zandvoort met mijn zus en bewonderden we de standbeelden voor het museum. Het museum was dicht, wisten we. Dan kunnen we toch raamshopping doen? Gebogen over de ramen werden we vriendelijk naar binnen gewenkt door Gerardo. Hij keerde het bordje gesloten om. Er mogen maar drie gasten in een winkel en we waren twee.

Ik zocht een pen uit met tulpen. De kust en tulpen zie ik als verbonden aan elkaar en typisch. Misschien schrijf ik wel een gedicht over Zandvoort, zei ik tegen Gerardo terwijl ik afrekende. Stuur het aan me op, zei hij. Gewoon online bij VVV Zandvoort. Nu moest ik dat gedicht ook schrijven. Ik had al iets opgeschreven maar vond dat niet toegankelijk genoeg voor de VVV. Wel kon ik bepaalde beelden daarvan goed gebruiken. Dat doe ik wel vaker, beelden die ik geslaagd vind in een gedicht hergebruiken in een ander. De gedichten gaan toch naar verschillende plekken. Zo gezegd, zo gedaan. Op het contactformulier lukte het niet om het gedicht op te sturen, dus vroeg ik om het e-mailadres. De volgende ochtend kreeg ik het.

Ik twijfelde nog aan één regel. Na lang wikken en wegen koos ik toch voor de klank van een woord. Nu klinkt de zin mooi. Ik kreeg bericht dat het gedicht naar alle medewerkers gestuurd zou worden en zeker naar Gerardo.