Korte verhalen en Nanowrimo

Deze maand slaat de Nanowrimo-gekte wereldlijk toe. Overal en nergens schrijven mensen zich suf om vooral veel k’s te schrijven. Op de Nanowrimo-site kun je shouten hoeveel k’s (1 k is duizend woorden) je hebt gehaald, liefst in veelvouden van tien. Maar ik merk dat het schrijven van korte verhalen mij minder vaardig heeft gemaakt in het schrijven van een langer verhaal. Het resultaat is dat ik als rebel ga meedoen met een boek vol korte verhalen, en daarnaast nieuwe korte verhalen ga schrijven. Ik ga dus meedoen als rebel. Het is dus mogelijk dat mijn blog in de maand november weinig nieuws laat zien. Mijn prio is dat boek van 50 k afschrijven.

Helaas schijnt de widget niet te werken op WordPress, inmiddels is mijn wordcount over de 4000 woorden.

Advertisements

Stoute schoenen aantrekken

Als antwoord op een bericht op Schrijven Online over de feedback die ik kreeg van Kluger Hans raadde een schrijfvriend mij aan een cursus Proza te volgen bij Schrijversvakschool Amsterdam en dan wel bij Robbert Welagen op les te gaan. Omdat ik al bezig ben met een langdurige online cursus, vraag ik me af of ik bij Robbert Welagen ook een paar losse lessen kan volgen of om feedback kan vragen op enkele verhalen. Hij zou tijdens lessen een uur over een woord praten. Precies waar ik behoefte aan heb om de fijne lijn te vinden tussen overduidelijk en cryptisch schrijven. Om de nuance te vinden die ik soms aantref in wat ik schrijf en soms niet. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en een e-mail gestuurd. Nu is het afwachten of mij aangeraden wordt om de hele cursus te volgen of dat een paar lessen of feedback mogelijk zijn.

Wordt vervolgd.

Dankbaar voor feedback

Helaas, mijn verhaal over conformisme is niet geplaatst in Kluger Hans. Op meerdere vlakken had het verhaal beter gekund, was de portee van de uitgebreide feedback die ik ontving. Zo had het karakter van de personages beter uit de tekst dan uit de naamgeving kunnen blijken. Zoals het er nu stond was het begin van het verhaal meer geschikt voor kinderen. Toch werd mijn verhaal aandachtig gelezen en in de vergadering besproken. Ik kreeg korting op het abonnement aangeboden, maar gezien ik gisteren – toevallig – het abonnementsgeld heb overgemaakt, en Adriaan van Dis tijdens een workshop verkondigde dat mensen boven de veertig de plicht hebben om een abonnement op een literair tijdschrift te nemen, zie ik af van de korting. Met feedback op mijn verhaal ben ik genoeg verguld. Tja, had ik maar naar mijn man geluisterd, hij had ongeveer dezelfde kritiek. Was het eigenwijs, non-conformistisch van me, niet naar mijn man of het welbekende stemmetje te luisteren en toch het verhaal zo kolderiek op te sturen?

Een cursus doen

‘Dat heb jij niet nodig,’ zei een schrijfvriend toen ik aankondigde dat ik een cursus voor korte verhalen wilde doen. Wél, dacht ik. Ik was immers blij met het inschrijven en met de handleiding met onderwerpen van de cursus. Zo is zijn er lessen om verschillende genres uit te proberen, waaronder korte verhalen voor kinderen, en komen allerlei technische aspecten aan bod. De cursus bevat 46 lessen en biedt docentenbegeleiding. Een minpuntje is dat je geen medecursisten hebt waarvan je de verhalen kunt lezen en beoordelen of die je feedback geven, maar het gemak om de cursus vanuit huis te kunnen doen zonder dwingend tempo bevalt mij prima. Ik heb drie jaar de tijd om de cursus af te ronden. Heb ik het niet nodig? Tja, ik heb wel al weet van veel technieken, maar volgens mij kan het geen kwaad om er nog eens bewust mee bezig te zijn. Mijn schrijfstijl mag nog steeds vooruit gaan en ik moet zeggen dat het me vooral erg leuk lijkt. Misschien hoef ik van mezelf dan niet meer zo vaak mee te doen aan wedstrijden?

Stephen King en verjaardagen

Vandaag word ik vijftig. Stephen King houdt niet van verjaardagen, schrijft hij in ‘On writing’, zijn schrijfboek. Op verjaardagen kun je moeilijk schrijven, de omgeving verwacht dat je gezellig en sociaal doet met familie en vrienden. Zo ook op andere feestdagen. Stephen wil iedere dag schrijven. Zo heeft hij al de boeken geschreven waarmee hij zo beroemd is geworden. Ik ben in eerste instantie moeder, maar soms is dat omgekeerd, dan ben ik in eerste instantie schrijver. Dat is soms best verwarrend, zoals op een verjaardag. Vooral als je, zoals ik, een sterke noodzaak voelt te schrijven. Stephen lost dat op door toch ‘s ochtends te schrijven. Ik denk dat de verjaardag dan ten onder gaat aan het lezen wat hij iedere dag in de middag / avond doet. Want naast schrijven leest hij iedere dag. Vandaag word ik vijftig en ik heb vorig jaar mijn honderdste kortverhaal geschreven. Maar als ik heel eerlijk ben, is er niets dat zo indrukwekkend is als de geboorte van mijn eerste kind. Dus nu gauw even de vloer vegen.

The eye within the eye

Klinkt heel psychidelisch, the eye within the eye. De complete schrijftip van Kerouac (afkomstig van een lijst met 30 schrijftips) is:

The jewel center of interest is the eye within the eye

Het commentaar van de blogger Dimitri Lambermont is dat dit vage shit is. Niet voor mij: het sieraad is daar waar je als schrijver op zoek naar bent. Het glanzende idee, het sterke beeld, de intrigerende plot, de woorden met zeggingskracht die ons gevoel voor  wat mooi is weerspiegelen. Dit is de kern van wat we willen schrijven en verbonden met waarnemen. Het oog in het oog is dat deel van de waarneming die als het ware los van de ego beschouwt of juist puur egoïstisch is. Je pakt een deel van je waarneming bij de horens terwijl het waarnemen zo vluchtig kan zijn.