Vandaag massage

Er was een moederdagaanbieding en ik had net gelezen over yoga-oefeningen voor schrijvers, voor de nek en schouders voornamelijk. Alleen ze zijn te gespannen om ze te oefenen, dus ik dacht, ik ga dat doen. Dus zit ik hier te wachten op vervoer om naar mijn vriendin te gaan die een eigen praktijk heeft.

De laatste keer dat ik zoiets deed ligt vele verhalen en gedichten achter me. Waarom wacht ik toch op een aanleiding om zoiets te doen? Op de een of andere manier is dat een soort moederlijke zuinigheid. Eerst zorgen voor de anderen en dan pas voor jezelf. Een schrijver belast toch geen spieren?

In navolging van de moeder met de tiara op youtubebooktiara deel ik vanaf nu tiara’s met een boekje uit aan schrijvende moeders. You’ve earned it!

Advertisements

Stok achter de deur

Om mezelf tot schrijven aan te zetten terwijl er een nieuwe game in huis is met de nodige afleiding, ga ik samen met anderen schrijven in een café. Daarna gaan we wat we hebben geschreven voorlezen en elkaar feedback geven. Ik heb dit gekopieerd van een succesvolle Belgische schrijfgroep die zo werkt. Geen idee of het bij ons ook gaat werken. Een uur schrijven is best lang. Misschien zijn we eerder klaar. Op zich weet ik met extra tijd wel raad: herlezen, iets nieuws schrijven al is het maar een opzet, even wat drinken.

Het zoeken naar andere deelnemers is veel lastiger, omdat in de regio weinig op schrijfgebied gebeurt. Mensen zoeken is lastig met de versplintering van informatie. Niet iedereen leest het lokale nieuws of gaat naar de bibliotheek. Je moet ergens beginnen, wil je groep bekend raken. Daarvoor kunnen we een strategie bedenken en het beste praat je daarover – niet virtueel. Het kan zijn dat het tijdstip niet goed uitkomt of dat men toch niet zo serieus wil bezig zijn met schrijven. Misschien werkt persoonlijk contact toch het beste, naast een artikel in de krant en langzaam groeien.

Optreden en Nederlandse poëtica

In plaats van een monoloog of gedichten voordragen, heb ik bedacht dat ik een compilatie wil persen in de acht minuten die ik in juni mag vullen. Ik heb een lied geschreven en een paar teksten. Ik heb meer dan genoeg materiaal maar nu komt het schaven en stroomlijnen.

Lukt het het lied op tijd op muziek te zetten en het in te studeren? Tijdens de cursus lukte dat binnen een week, maar ik vind Engels gemakkelijker dan Nederlands vanwege de klinkers en de regels, die je niet zomaar naar de Nederlandse poëtica kunt vertalen. Ik ben spaarzaam met volrijm. In het Nederlands klinkt volrijm al snel als een Sinterklaasgedicht, terwijl het in het door Pat Pattisson stabiel gevonden wordt.

Er lijkt in Nederland een voorkeur te zijn voor halfrijm. Je kunt de theorie van Pat niet zomaar vertalen naar de Nederlandse situatie, denk ik. Volgens mij heeft Nederland een eigen poëtica ontwikkeld na de vijftigers. Halfrijm wordt niet als instabiel beschouwd (er hangt trouwens geen waardeoordeel aan in Amerika, het instabiele zou ruimte geven voor gevoel en wordt juist geschikt gevonden voor songs). Socrates in Het bestel pleit voor volrijm en harmonieuze klanken, maar ergens is men zich daartegen gaan afzetten, mogelijk toen men onder invloed van de tweede wereldoorlog het belang van emoties en de persoonlijke beleving is gaan inzien op breed maatschappelijk niveau.

Bij zinslengte geldt ook iets anders dan in Amerika. Hier heeft men voorkeur voor het schrijven van liedjes met dezelfde zinslengten, terwijl het daar gebruikelijk is om voor meer gevoel juist te variëren en Pat Pattisson reikt daarvoor een poëtica aan.

 

Schrijfcoach of verhaalchirurg

Als je al gevorderd bent kan er een punt komen dat proeflezen best nog zinvol is, maar je krijgt behoefte aan meer professionele feedback. Je kunt een schrijfopleiding doen, maar om wat voor reden ook – geld, moeite of tijd – ligt dat niet in de mogelijkheden. Dan kun je overwegen aan korte tekst(delen) te werken met een coach. Er is een grote variatie in coaches en het is dus zinvol rond te vragen wat voor feedback je zoekt en wie het beste past bij wat je schrijft. Als je ambieert literair te schrijven zal coaching door een schrijfdocent van een van de academies het meeste voor de hand liggen. Sta je nog aan het begin, dan heb je een wijdere keus en kun je met proeflezen, korte cursussen en coaches een heel eind komen. Coaching kan aardig veel geld kosten. Dat heeft zin als je inschat dat je al gevorderd bent, hoewel een beginner ook baat kan hebben bij een coach. Er zijn coaches die thrillers schrijven, die breed zijn, die aan een academie verbonden zijn. Zoek dat eerst uit voordat je een specialist in spanning inschakelt terwijl je liever een poëtisch verhaal schrijft, hoewel dat toch zinvol kan blijken te zijn geweest.

Ik ben nog niet toe aan een coach voor Fantasy of SF, omdat ik nog niet genoeg in deze genres heb geschreven, maar een absolute beginner ben ik ook weer niet. Daarom heb ik veel baat bij een verhaalchirurg van de Stichting ter bevordering van het Fantastische Genre, die dichterbij een echte coach staat dan bij een goede proeflezer.

Jureren

Dit is het derde jaar op rij dat ik jureer. Sinds de eerste keer heb ik mijn cursus korte verhalen schrijven afgerond, weer zo’n honderd korte verhalen geschreven, gepubliceerd in een literair blad, wat verdiepende cursussen gevolgd en nog meer.

Jureren is anders dan schrijfcoach zijn. Voor mij ligt het accent van coach zijn op het goede zien in een tekst, terwijl een jurylid let op het onderscheidende. De overeenkomst tussen jurylid en coach zijn is wel dat je let op waar de naaste ontwikkeling ligt. Als je ziet waar de groeimogelijkheid ligt van een specifieke schrijver zoals het naar voren komt in een specifiek verhaal, kun je het ook rangschikken of aangeven wat de volgende stap zou kunnen zijn.

Nature or nurture

Ook bij het schrijven speelt de vraag, nature of nurture? Nature zou het aanwezige talent zijn en nurture alles wat vormend is geweest: opleiding, scholing, ervaring, omgeving… Ik mis in deze equatie altijd de vrije wil, alsof je zelf machteloos allerlei invloeden ondergaat en een willoos personage bent gereduceerd tot hersengolven.

Talent zou een voorwaarde zijn om tot kunst te komen. Bij de Schrijfacademie wenst men kunst aan te leren. Er wordt dan ook gewerkt met een beperkt aantal leerlingen die ook aantoonbaar talent dienen te bezitten, door middel van ingestuurde teksten bij voorselectie. Het is niet ongebruikelijk om in de wetenschap creativiteit te meten met een uniek maaksel, in tegenstelling tot het IQ dat gemeten wordt met een standaard test. De Schrijfacademie heeft inmiddels haar sporen verdiend nu blijkt dat studenten in toenemende mate succes hebben en een uitgever vinden.

Weinig mensen behoren tot de top, de rest is echter geen willoos slachtoffer maar kan wel degelijk iets presteren. Laatst zag ik een oudere dame in de boekenwinkel die vol trots haar gedichtenbundel presenteerde. Er was vraag naar, hoewel bijna iedere zin de woorden ‘prachtig’ en ‘mooi’ bevatten. Een andere vrouw had een bundel met gedichten die behoorlijk veel herkenbare clichés bevatte maar gretig gelezen worden door haar omgeving, omdat ze woorden van troost en wijsheid bevatten. Beide doen het zonder schrijfopleiding en vinden toch een manier om gelezen te worden.

De Schrijfacademie is op dit moment niet haalbaar voor me, omdat het veel energie kost. Dat wil niet zeggen dat ik me niet meer verder ontwikkelen kan. In een gesprek in de tuin van de academie met een initiatiefneemster raadde die mij aan voor coaching te kiezen, gezien wat ik al gedaan heb. Mijn teksten voorleggen aan een goede coach en ermee aan de slag gaan. Want zoals Jan van Mersbergen (speeddaten Editio) zegt, hij kijkt alleen naar de tekst, niet naar de persoon.

Bevrijdingsdag Schrijfwedstrijd

Ieder jaar organiseert Editio naast de grote Debutantenwedstrijd ook een paar kleinere wedstrijden. Ditmaal met 250 tot 400 woorden over Bevrijdingsdag. Het mag zowel fictie als non-fictie zijn. Ik heb vanochtend een bijdrage geschreven van 400 woorden, waarbij ik probeerde de wenken uit Schrijven Magazine van Rob van Essen in acht te nemen. Die zijn echter best pittig, zo moet het verhaal het anekdotische ontstijgen en minstens twee personages bevatten. Wat vind jij, is dat gelukt? Graag je stem.