Waar schrijf ik voor?

Vandaag schreef ik een korte scène voor de vertelclub. Aanleiding was dat er een boomstam door mijn keukenraam gesmeten werd. Ik bedacht dat ik daar een verhaal vanuit het standpunt van een toekomstig kind van de dader kon schrijven, een kind dat de cultuur van zijn vader afzweert. Ik had geen moeite me in te leven omdat mijn eigen vader wel wat ruwe trekjes had die ik kon uitvergroten. Ik kon me wel herinneren hoe ik zelf op bed bang was voor zijn boosheid en boosheid afzwoer. Nadat ik het verhaal geschreven had haalde de werkelijkheid me in. Vermoedelijk was het motief baldadigheid omdat ik hoorde dat meer ramen in de straat waren ingegooid en dus misschien geen haatmotief. Toch leverde het een boeiend verhaal op waar ik nog aan werken wil om als discussiestuk te dienen, wie weet voor een school waarbij ook de ramen zijn stukgegooid. Het thema waar ik over nadacht, de onvolwassenheid van de vader die deze onvolwassenheid wil doorgeven aan zijn kind komt nog niet zo goed uit de verf.

Advertisements

Bagger schrijven

Wanneer ik vastloop helpt niets me beter dan mezelf toe te stemmen om ‘bagger’ te schrijven. Dat oordeel dat de tegenstrijdige registers waaruit ik ben opgemaakt afkeurt, dat alleen het beste wil of alleen wil filosoferen of juist schreeuwen zet ik daarmee aan de kant en ik laat alle shit naar boven drijven, inclusief vooroordelen, denkfouten, negativiteit of slijmerigheid, al dat wat ik niet zal zeggen of juist eenvoudige vriendelijkheid. Geloof het of niet, dat zijn de meest herkenbare bevrijdende woorden die eenmaal aan het licht juist bespreekbaar worden en juist veranderen door ze aan het woord te laten en er rustig mee aan de gang te gaan. Dat is het materiaal van conflict. Dat hoge en lage dat steeds probeert samen te leven in één persoon. De simpele ik en de complexe ik vinden elkaars zinnen vaak afkeurenswaardig. En soms worden ze het tijdelijk eens en gunnen elkaar de ruimte om te verschijnen.

Twee gedichten in Cobra museum

Vandaag ter ere van Vrouwendag hangen er twee gedichten van mij in het Cobra-museum, namelijk Illusie van een tulp en Hannah Shemesh, een bijzondere vrouw waar ik een gedicht over wilde schrijven. Ze schreef zelf ook gedichten en stierf in de tweede wereld oorlog.

Illusie van een tulp

Ochtenddauw speelt ‘opent gauw’, daar

in de verte: het lichte keukenraam met silhouet,

wie koffie schenkt, de dag begint.

 

Nog amper tinten te ontwaren. Mijn bladerjas

strak om mijn tere stampers tegen

de koude nacht. De zon wast het veld. Alom

ontspruit, rijst, schittert  kwieke fleur.

 

Gapend dromen we

over tuinen en velden, dichtbij,

in verre landen. Een bruidsboeket.

 

‘Vermeerdert u’ vertaal ik in al mijn eenvoud

naar ‘kleur samen deze wereld’.

 

Top drie Ruwe Planken wedstrijd

Misschien wel tien jaar lang doe ik mee aan de schrijfwedstrijd van Ruwe Planken omdat de opdrachten de meest prikkelende zijn van Nederland. Eerder niet gewonnen maar een monoloog is wel gebruikt bij een theaterauditie en de speelster kreeg de rol. Literair tijdschrift Op Ruwe Planken biedt een podium aan nog niet gedebuteerde schrijvers in het Nederlands en organiseert regelmatig interessante literaire bijeenkomsten.

Vanochtend schrok ik me kapot dat mijn heftige brief gekozen is in de top drie. Als het even kan ga ik voordragen op het Boekenfeest dat sowieso de moeite van een bezoek waard is. Dat wordt oefenen met voordragen en hopen dat mijn stem me niet in de steek laat. Immigreren naar de stille Zuidzee is ook een optie, volgens een schrijfvriend.

Oefening baart kunst schreef ik een aantal jaren geleden en dit is toch weer een bevestiging. Er zijn die zeldzame schrijvers die snel opkomen. Ik ben meer van expressie, leren, oefenen en experimenteren. Ik vind het leuk dat ik het als anderstalige zover heb weten te schoppen.

Gedicht als (korte) film

ZICHTBAAR ALLEEN

Remco Campert en Alessio Cuomo

.

Vorige week was ik in Gent en daar kwam ik, lopende door de stad, allerlei gedichten tegen die op muren en ramen waren aangebracht. Zo ook het gedicht  ‘Verzet’van Remco Campert. Het gedicht is aangebracht op een zijmuur van het Het Vrijzinnig Centrum Geuzenhuis. Verschillende vrijzinnige verenigingen vinden hier onderdak. Het café werd lang opengehouden door Motte Claus, de schoonzus van Hugo Claus. Zij was ook een van de initiatiefnemers van de Poëzieroute in Gent Het gedicht past bij het publiek van het Geuzenhuis: kritische en maatschappelijk geëngageerde mensen. Toen ik deze week wat aan het zoeken was op internet kwam ik een artikel tegen van mei 2018 over dit specifieke gedicht op deze plek in Gent.

Filmmaker Alessio Cuomo liep met zijn vriendin in Gent toen hij het gedicht op een muur zag staan. Hij was er zo door geraakt dat hij met…

View original post 166 more words

Even niet schrijven

Gek, maar ik ben deze week weinig met schrijven bezig. Ik lees filosofie, ik ben bezig in huis en ja, ik heb een proefleesverhaal liggen en een goed coachingsgesprek gehad met een winnares van Pennen met mosterd. Maar verder is mijn hoofd even helemaal leeg. Ik heb even geen aandrang te schrijven en ik mis het niet. Ik weet dat ik dit af en toe heb, zo’n leeg gevoel. Ik weet ook dat het tot nu toe over ging dus ik maak me er geen zorgen over. Het is ook weleens fijn om die aandrang niet te voelen en om niet zo geconcentreerd te zijn op een verhaal. Domweg gelukkig?

Misschien komt het doordat het ritme van de cursus is weggevallen en er niets meer op tijd ingeleverd hoeft te worden. Voor het eerst sinds tijden heb ik een proefleesverhaal naar de volgende week doorgeschoven. Dit weekend doe ik even niets.

Coachinggesprek voorbereiden

Morgen heb ik een belangeloos coachingsgesprek met een winnaar van de schrijfwedstrijd Pennen met Mosterd. Ik heb weleens een talentontwikkelingsgesprek gevoerd met een bevriende arts. Mijn ervaring is dat het handig is om een leidraad voor mezelf te nemen zoals talentontwikkeling omdat ik daar veel over gelezen heb en veel praktische ervaring daarin heb. Eigenlijk is dat ook waar ik mee bezig ben op velerlei manieren. Mijn uitgangspunt daarbij is dat ik eerst steeds in kaart breng waar ik sta nu, wat ik geleerd heb toepas en wat ik nog niet kan ga leren en daarvoor manieren zoek. Ik schrijf zoiets niet altijd uit maar reflecteer wel daarover op mijn blog. Het is een continu proces die af en toe stagneert en daarna weer verder gaat. Zo ben ik nu bezig met leren hoe ik in een tekst gedachten weergeef. Dit lijkt makkelijk, maar is het op gevorderde wijze niet omdat ik nog niet goed zie wanneer ik beter direct of indirect gedachten kan weergeven. Zodra ik dat volledig beheers maak ik weer een sprong voorwaarts.

Talentontwikkeling lijkt vrij eenvoudig maar omvat veel deelaspecten van het schrijven. Denk aan motivatie, optreden op een podium, publiceren maar ook bronnen van inspiratie aanboren. Welk schrijfboek past het beste bij de ontwikkeling waar je nu bent, geeft het meeste inzicht? Te veel onderwerpen om in één uur te behandelen maar dat komt goed want ik vind dat de regie beter gedeeld kan worden tussen de gesprekspartners wil het gesprek optimaal resultaat hebben.