Voorlezen van een eigen tekst

Alweer een paar weken geleden las ik het voorwoord voor op een boekpresentatie van Kalahari Roos, een korte verhalenbundel waarvoor ik gevraagd was het voorwoord te schrijven. Het was onverwachts en de tekst kreeg ik in de vorm van een tablet met leeslampje in handen. Ook kreeg ik een microfoon, waar ik blij mee was, want mijn stem is nogal zacht.

De sfeer was goed in de zaal, wat mijn stem ten goede kwam. Veel voorleeservaring heb ik niet. Een keer eerder mocht ik een column voorlezen. Wat mij helpt bij zenuwen, heb ik ontdekt, is mijn aandacht geven aan het scheppen van gezelligheid met de mensen die er zijn al bij aanvang. De gezelligheid zorgt ervoor dat ik ontspan en dat iedereen ontspant. Daarvoor moest ik me eerst over mijn schroom heenzetten. Dit blijkt keer op keer ook plezierig te zijn: er ontstaan de leukste gesprekken over schrijven, ik leer nieuwe mensen kennen, ik hoor ook nog eens wat. Het kan ook helpen iemand mee te nemen waar je jezelf mee kunt zijn.

Bij het voorlezen zelf veranderde mijn stem vermoedelijk door de spanning. Het klonk als een mij wat vreemde gedragen zwoele stem en ik merkte dat ik me goed op de tekst kon concentreren en bepaalde zinnen nadruk kon geven. Ik had het idee dat mijn personage Barbara aan het woord was en besloot dit tot het einde niet te veranderen. Ik had mijn voorwoord al een tijdje niet meer gelezen en was verrast over wat ik geschreven had, wat af en toe een lichte aarzeling gaf.

Oefenen met voorlezen kan voor de spiegel of gewoon voor je uit in de voorkamer. Het af en toe richting publiek kijken vergeet ik nog weleens, hoewel ik het ooit bij toneelles heb geoefend. Bij toneel leerde ik dat je eerst de hele zin stilleest waarna je de hele zin uitspreekt kijkend naar de zaal. Dat is ook een beproefde manier om een tekst uit het hoofd te leren. Ik lees teksten graag voor aan mijn kinderen, als ze tijd en zin hebben. Ik laat ze ook weleens door de kinderen voorlezen om te horen hoe het klinkt en of het hapert.

Odile 290617

Bespreking ‘Verrassing’ van Keret

Verrassing van Keret bevat korte verhalen van enkele bladzijden, die nogal kernachtig zijn in heldere taal zonder opsmuk. Het bewijs dat een heldere manier van schrijven literair kan zijn. Dit komt door het verhaal dat hij vertelt. Alles staat in dienst van het verhaal. Zijn verhalen leiden ertoe dat ik nadenk over de wereld op een andere manier. Neem het verhaal Leugenland. Het gegeven is doodeenvoudig: een leugen komt tot leven in een andere wereld. Je moet er maar op komen en dit geloofwaardig in een verhaal kunnen vertellen. Dit lukt hem. De kracht zit ook in de kernachtige stijl en originaliteit, waarbij terloops een ander verhaal tussen de regels door verteld wordt. Een kauwgombal fungeert als verbindingselement. Iets dat menig lezer wel terugbrengt naar zijn of haar eigen magische jeugd en proberende speelse geest.

Opdracht:

Schrijf in een heldere stijl een kort verhaal over een leugen die tot leven komt in een andere wereld.

Schrijfpauze

Op dit moment las ik een schrijfpauze in. Het schooljaar is nog niet ten einde en het opruimen van de berging betekent dat ik een achttal dozen moet uitzoeken. Ondertussen probeer ik tijd vrij te houden om verhalen te lezen voor het jureren. Af en toe komt er een idee naar boven borrelen. Ik neem niet altijd de tijd om het op te schrijven. Aan mijn bundel denk ik even niet. Mocht een uitgever reageren, dan schuif ik denk ik alles behalve het jureren zoveel mogelijk aan de kant.

Vorige week heb ik één gedicht geschreven en een paar blogposts. Meer niet. Het is wel wat vreemd de drive even niet te voelen, maar het voelt ook wel rustig.

Af en toe merk ik dat ik naar mijn postvak kijk en hoop dat er een afwijzing of uitnodiging in zit. Ik heb een plan wat ik bij afwijzing ga doen: nog niet opgeven maar naar iemand die mij is aangeraden.

Ondertussen heeft een schrijfvriendin een spannende mail gekregen en leef ik met haar mee. Zal het iets worden? Meeleven met een ander betekent vaak ups en downs meebeleven en af en toe ook teleurgesteld raken samen met iemand anders. Natuurlijk is dat niet zo hevig als het jezelf overkomt. Het is eigenlijk een goede leerschool om mee te leven met een ander, want als je een stukje van je hart geeft en een beetje pijn of angst voelt, helpt dat zeker als je zelf met die gevoelens in volle hevigheid moet worstelen.

Bergen aan Zee, Hannah en Adriaan

Af en toe lees ik iets over bekende (en minder bekende) schrijvers, ditmaal per toeval omdat ik het op twitter tegenkwam – over Hannah Bervoets waarmee ik op de foto stond tijdens Editio eerder dit jaar (wat een aardig mens is dat) en Adriaan van Dis (waarvan ik een boeiende workshop over schrijven bij Scheltema volgde). Ze blijken iets met mij gemeen te hebben: Bergen aan Zee. Ik ben in Bergen opgegroeid en in de zomer trokken we steeds naar Bergen aan Zee om van het strand te genieten. In dit interview vertellen beide schrijvers openhartig over zichzelf en hun jeugd in Bergen aan Zee.

Schrijfwedstrijd ‘Ik en mijn lijf’

Schrijf een blog, column of kort verhaal over jouw relatie met je lichaam. Maximaal aantal woorden is niet genoemd. Je kunt er een online schrijfcursus mee winnen ter waarde van 195 euro. Je hoeft niet goed te schrijven om te winnen, er wordt vooral naar potentie gekeken. Bovendien ontvangt iedere deelnemer een bonusles met tips, alleen daarom al een reden om mee te doen.