Cacao schrijfwedstrijd

De schrijfwedstrijd Festival Cacao aan de kade heeft als thema een passage van het bekende boek ‘Sjakie en de Chocoladefabriek’. Schrijf in maximaal 600 woorden een verhaal indachtig de kade waar Sjakie langsloopt en Chocolade opsnuift, over het onderwerp Chocolade. Ik denk dat ik zo op onderzoek ga bij de supermarkt.

Tussen boekpresentaties

Tussen boekpresentaties door werk ik aan mijn eigen bundel waarmee ik hoop te debuteren en verzorg ik de wekelijkse schrijfopdracht bij Schrijven Online.

Een boekpresentatie doet me sterk denken aan het zoeken van een uitgever. Ik heb hier de laatste tijd veel over gelezen, vooral van mensen in het boekenvak zelf (Bestseller van Sebes en de Schrijfbijbel van diverse auteurs) maar ook op fora van schrijvers die vragen stellen, hun ervaringen met wachten en de omgang met uitgevers. Dit is heel leerzaam, vooral voor het aankweken van geduld. Slotsom is: uitgeven is omgaan met wachten en op sommige momenten hollen. Want als je boek uitgegeven wordt komt er blijkbaar een drukke tijd.

Wachten is iets wat je ook leert door aan schrijfwedstrijden mee te doen. Het wachten op een uitslag kan erg spannend zijn. Dit is een kans om te leren loslaten, vergeten en iets anders doen. Drie beproefde manieren om met wachten om te gaan.

Af en toe laait de spanning torenhoog op, vooral als er hoop is te winnen of zelfs verwachting. Leren omgaan met dergelijke emoties bij een kleine wedstrijd helpt denk ik als je toe bent een manuscript naar een uitgever op te sturen. Dan weet je het al een beetje, hoe het bij jou werkt.

Bij mij is het zo dat ik mijn verwachting bij kan stellen. Niet te veel verwachten heeft het beste resultaat: als ik dan overhoopt toch een nominatie in de wacht sleep, voel ik me verrast zonder al te veel spanning vooraf en zo vermijd ik teleurstelling. Toch ben ik blij dat ik me meermaals teleurgesteld heb gevoeld. Ik ken het nu zo’n beetje en ik kan beter incasseren. Gewoon over de vloer rollen en AARGGGH roepen. 🙂

(Foto boekpresentatie Voorlopers, Mirjam Hildebrand)

Debutantenbal & Esther

Dit is een reblog van een eerdere blogpost. Inmiddels is vier dagen na het verschijnen al een tweede druk van het scenario verschenen. Nog meer succes, Esther!
esthervanderkrol
JUNE 21, 2017 AT 06:08 EDIT
Ha Odile, wat leuk om deze foto hier te zien! Inmiddels is het (volledige) toneelstuk ‘Vuile was en witte lakens’ als boekje bij De Nederlandse Toneelbibliotheek verschenen. Zie mijn website voor meer informatie! Hartelijke groet, Esther

Odile Schmidt

image

Tijdens het Debutantenbal van Editio kwam ik ook de sympathieke winnares Esther van der Krol tegen die het meesterlijke scenario schreef dat won. Ze wilde wel op de foto. Haar vriendinnen die voor support meegingen naar de uitreiking waren even blij en uitgelaten als zijzelf. Op Editio kun je haar winnend scenario lezen. Let daarbij op het gebruik van subtekst: dat er iets anders staat dan gezegd wordt. Dit winnende scenario staat ook in het tijdschrift van Editio.

View original post

Bundelpresentatie & voorwoord

Over een week ga ik naar de boekpresentatie van de verhalenbundel Kalahari Roos van schrijfvriend Emanuel Claessens waar ik het voorwoord voor geschreven heb. Dit is de eerste keer dat ik een voorwoord schreef. Ik wilde geen saai voorwoord zoals ik zo vaak in een boek gelezen heb – ja, ik lees ze dus helemaal en blader niet door. Vaak ben ik blij als ik aangekomen ben bij het eigenlijke verhaal. Ik vond het nodig om het te zien als een voorafje dat prikkelt om meer te lezen. Ik hoop dat dat is gelukt. De weinige mensen die het gelezen hebben vonden het wel geslaagd.

De bundel is erotisch te noemen, hoewel de verhalen ook onder de noemer literair kunnen vallen, wat een extra uitdaging voor me was om daarvoor een smakelijk voorafje te schrijven. Ik nam me voor geen erotisch woord te gebruiken en alleen met schrijfstijl en suggestie toch een bepaalde spannende sfeer op te roepen.

De reden dat ik dit voorwoord heb geschreven is in de eerste plaats omdat ik sta achter het talent van Emanuel Claessens, met hoge verwachtingen, al is het maar om zijn lef en originaliteit.

Feedback die blokkeert

In The Artist Way van Julia Cameron, lees ik dat kritiek ervoor kan zorgen dat ik geblokkeerd raak als kunstenaar en hoe daarmee om te gaan. Bij de wekelijkse schrijfopdracht van Schrijven Online probeer ik op een manier feedback te geven die juist stimuleert om verder te gaan terwijl ik toch wat opvallende dingen benoem.

Soms komt het voor dat ik er iets uit flap dat volgens Julia Cameron zou kunnen leiden tot blokkeren en andersom, soms zegt iemand iets over mijn werk dat me onzeker maakt. Ik kan soms zelfs een paar uur geplaagd worden door een opmerking, waarna het langzaam uit mijn gedachten verdwijnt.

Op zich is het goed om ermee om leren te gaan. Immers, als ik verder raak op mijn schrijfpad kan ik kritiek verwachten en het helpt wanneer ik een afwijzing ontvang. De kunst is het niet te ontkennen maar het te incasseren. Voelen wat ik voel, het accepteren . Erover praten met iemand die ik vertrouw of het van me af schrijven. Ik verander het eventueel in een actiepunt: is mijn schrijfstijl matig? Ik werk daaraan. Dat laatste doe ik al een paar jaar en het werkt. Ik merk dat ik juist graag kritiek wil hebben en haal daar mijn voordeel uit.

Natuurlijk leg ik kritiek op mijn persoon naast me neer, maar ook daarvoor geldt dat gewoon voelen vaak beter werkt dan negeren. Laat je in ieder geval niet stoppen met schrijven. Stop alleen als je dat zelf echt wilt.

Voor welk lezerspubliek schrijf ik?

Net heb ik Bestseller van Sebes herlezen en denk na over voor welke lezerspubliek ik schrijf. Vaak lees je of hoor je de raad om in je eigen boekenkast te kijken naar welke uitgevers boeken uitgeven die je zelf graag leest. Opeens bedacht ik dat je het ook anders kunt benaderen, vanuit de zone van naaste ontwikkeling. Een lezer heeft namelijk de meeste uitdaging als hij of zij een boek leest dat in de zone van de naaste ontwikkeling is. Logischerwijs zou dit betekenen dat je als schrijver, als je weet voor welke lezers jouw boek de zone van naaste ontwikkeling is, gemakkelijker een uitgever kunt vinden die zich richt op die lezer. Voor kinderen geldt vaak schrijfstijl als maatstaf, terwijl de leesbeleving (hoeveel emoties kan een bepaald kind aan) en inhoud (houdt het kind van informatieve boeken of boeken over onderlinge relaties) mogelijk belangrijker zijn voor de jonge lezer. Volwassen lezers zijn mogelijk nog grilliger en diverser wat ontwikkeling betreft.

Hoe zou je dan je lezer kunnen vinden? Het is nog niet zo eenvoudig om de zone van naaste ontwikkeling te bepalen. Ik kan mijn verhaal analyseren en naar de schrijfstijl, het plot, de personages kijken. Kijken hoe dit zich verhoudt tot andere verhalen of romans. Ik kan kijken naar verbreding en verdieping. Voor wie is mijn verhaal verbreding, voor wie verdieping? Voor wie biedt de boodschap van mijn verhaal iets nieuws, wat vorm of inhoud betreft? Of is mijn verhaal te ver af van voor wie ik dacht te schrijven? Dit verklaart meteen bepaalde reacties van proeflezers, waarom het ene verhaal niet begrepen wordt en het andere enthousiast gelezen wordt.