Publiciteit als je wint

Als je wint kom je niet altijd automatisch in de krant of op de radio. Je kunt het wel aangrijpen om een artikel te schrijven aan de locale krant. Ik schreef zowel de locale krant als de krant van het dorp waar ik opgegroeid ben aan. Ook de krant waar ik eerder dit jaar genomineerd ben geweest en waar ik een van de acht winnaars was. Uiteindelijk ben ik in vier kranten gepubliceerd met een artikel dat ik voor iedere krant aangepast heb. Nu heb ik ook de locale radio aangeschreven. Door steeds een invalshoek te kiezen die de lezer interessant zou kunnen vinden kun je de kans groter maken om gepubliceerd te worden. Bij de radio zou ik graag spreken over het onderwerp van mijn blog: korte verhalen schrijven voor wedstrijden. Er zijn veel schrijvers die twijfelen of ze aan een wedstrijd zullen meedoen. Ik zou graag zien dat ieder van ons zich verder ontwikkelt. Wedstrijden kunnen daarbij helpen omdat ze ons aanzetten tot schrijven. Graag zou ik daarover spreken.

Terugblik op 2015

2015 was het jaar dat ik begon met deze blog en in december sprak ik bij een prijsuitreiking iemand die mijn blog blijkt te lezen. Bedankt voor het lezen. Ik waardeer reacties en likes en probeer altijd te reageren. Soms had ik moeite een onderwerp te kiezen om over te schrijven maar meestal leverde mijn worsteling met steeds willen leren en vooruitgaan genoeg stof op voor mijn blog. Ook prijsuitreikingen en niet winnen brachten mijn pen in beweging.

Dit jaar heb ik aan veel wedstrijden meegedaan. Niet iedere wedstrijd waar ik niet genomineerd ben heb ik gedeeld, maar verliezen is even leerzaam als winnen. Door te proberen te achterhalen waarom een verhaal goed of minder goed is, kreeg ik meer inzicht. Ik heb veel schrijfboeken gelezen en zou ze zo weer kunnen lezen. Eind oktober begon ik aan een schrijfcursus omdat ik veel gewonnen heb. Ik vind het zinvol te investeren in het schrijven van korte verhalen. Door de schrijfcursus zie ik beter waar ik strand. Een verhaal kan niet werken door een technisch probleem, zoals een gebrek aan aanleiding of conflict. Schrijven is niet uitsluitend een talige bezigheid, het is ook problemen oplossen en puzzelen. Er zijn honderd dingen die een rol spelen in een verhaal. Al deze ballen tegelijkertijd omhoog houden is het spel. Toch kun je als beginnend schrijver veel bereiken door op je gevoel af te gaan.

Soms vroeg ik me af, wat als ik win? Hoe verder? Het plezier in schrijven bleek belangrijker te zijn dan ik dacht. Zolang het plezier er is, volgt de inspiratie. Zonder plezier had ik een tijdlang moeite met schrijven. Ik dacht dat het kwam doordat ik de lat te hoog legde. Steeds origineler willen zijn en mooiere zinnen willen schrijven liet ik los. Schrijfplezier is een soort liefde, de motor.

Dit jaar heb ik hard gewerkt aan mijn schrijfstijl, met resultaat. Nog vind ik zelf dat het beter kan. Wat ik mooi vind te lezen wil ik evenaren, op mijn manier. Ook heb ik vooruitgang geboekt met het vervlechten van handeling en gedachten. Ik leer door mijn cursus nog steeds bij.

Emoties bij het schrijven zijn even belangrijk als techniek. Door te reflecteren en te ervaren ben ik genezen van mijn succesangst. Mijn aandacht is daardoor vrij om gezellig met andere ploeteraars te babbelen en plezier te beleven aan waar het om draait: een goed verhaal.

Wedstrijd ‘Eerste liefde’

Marjon Sarneel organiseert weer een schrijfwedstrijd waarmee je een cursus  kunt winnen. Zowel meedoen aan een wedstrijd als aan een cursus zijn beproefde manieren om vooruit te komen met schrijven. Het thema is dit keer ‘Eerste liefde’. Zowel waar gebeurd als fictief zijn toegestaan, zolang het aantal woorden met titel precies 335 telt.

Een precies aantal woorden betekent puzzelen met je verhaal tot je  uitkomt op 335. Dat maakt de wedstrijd net een beetje leuker.

Vrijheid

Tussen keuze en mogelijkheid ligt de vrijheid. Als schrijver kies je een vorm om mee te schrijven. Vaak iets dat dicht bij je ligt, dat je al kent. Het vreemde is, dat wanneer je verder weg je geluk beproeft, je vrijheid schept. Door buiten de paden te speuren krijg je nieuwe mogelijkheden waarvan je eerst misschien niet eens het bestaan vermoedde. Het geeft plezier om als een kind het bos in te gaan en te verdwalen. Iets nieuws kan spannend zijn, het kan ook vermoeiend zijn zoals lopen door kreupelhout en het kan meevallen. De weg is even interessant als wat het verhaal dat je overhoudt. Misschien is er zelfs een verband tussen. Als de weg naar het verhaal boeiend is, wordt het verhaal boeiender. Je leest het erin terug.

Als ik bezig ben met de schrijfcursus, oefen ik met de basistechnieken van het korte verhaal. Ik merk dat als ik de vrijheid neem om ondanks de beperkingen van de techniek vrijheid te nemen, een beter verhaal schrijf dan als ik volgzaam alleen op de opdracht let. Het nemen van vrijheid is iets dat je jezelf toestaat.

Foto’s OSKA-uitreiking

Oska

Tegen de avond in Amsterdam was de prijsuitreiking in de Prinsenstraat. Op gehoorafstand werden Christmascarrols gezonden. Een hapje en een borreltje stonden in het midden, zodat vanzelf een kring van genomineerden ontstond. De gastvrije organisator nam glimlachend onze jassen aan. Het ijs was gebroken doordat ik zowel links als rechts van mij de aanwezigen bleek te kennen. Er was een schattig kind dat lief rondliep zonder op een verkeerde manier aandacht te vragen. De kledingrekken om ons heen gaven een geborgen gevoel.

OSKA-bundel

Mijn verhaal voorin de bundel kreeg een lovend juryrapport. Glimlachend en vol ongeloof vroeg ik me af, terwijl ik wist dat het klopte, of het echt mijn column betrof, zoals ik me weleens afvraag of ik echt iets geschreven heb. Ik hoop dat mijn woorden recht naar het hart van de lezer reizen.

Eerste bij Oska columnwedstrijd

De grap bij binnenkomst was dat mijn terrasgenoten bij de Vergulde Gaper, een bekend Amsterdams café op de hoek van de Prinsenstraat ook genomineerd bleken te zijn. Een schrijfvriendin, Ninja was al aanwezig en dus het ijs al gebroken. Een intieme prijsuitreiking met hapjes en drankjes, waaronder water met radijsjes en munt, in een gezellige modezaak. Onze jassen werden opgehangen en terwijl beneden mensen kleding keurden, werd boven iedereen verwelkomd. Eerst werden twee eervol vermelden genoemd, vervolgens liet de eigenares ons raden wie de eerste prijs kreeg. Ninja wist het. Ik twijfelde, want er konden meer treinreizen tussen de genomineerden zijn. Ik was eerste. Ongeloof was er eerst, gevolgd door de realisatie en de blijdschap.

Juryrapport ‘Afstand is barmhartig’

‘Het verhaal wordt gelijk goed neergezet door de vertelster: de ik-figuur maakt zich kenbaar en ook de situatie waarin zij zich bevindt ik helder. Helemaal zoals Tjechov vindt dat het moet!

De urgentie van het verhaal is voelbaar en er worden door de vertelster opmerkingen gemaakt die beschouwend zijn en uitstijgen boven de lijn van het verhaal, bijvoorbeeld de passage over het moment waarop je verandering zoekt. In het laatste deel wordt het een mooi verhaal over het leven. Het verhaal heeft een fijn zacht ritme, het ritme van een verplaatsing, het ritme van een kleine reis waaraan de vertelster zich graag overgeeft’

Jammer dat jurylid Thomas Verbogt niet aanwezig kon zijn, maar ik kreeg een zoen van journaliste Ziggy Klazes, ook namens hem. De eigenaresse zei dat haar clanditie graag leest en schrijft en iedereen die daar winkelt, krijgt als attentie de bundel, met wat modefoto’s, als attentie bij een aankoop. Een concept dat goed is voor schrijvers en voor de commercie. Ik dacht na een paar leuke gesprekken met andere columnschrijvers, waarom zou ik wachten? Ik ben hier toch en koos voor een jurkje. De vriendelijke verkoopster raadde mij aan de jurk te passen want het was een kleine maat. Hij paste. Met de jurk liep ik langs het Anne Frankhuis, dat op mijn lijst staat van dingen die ik nog eens wil doen. De bussen en trams rijden om de haverklap. Ik hoefde niet te wachten. In de trein las ik de andere columns.