Wachten of doen?

Een deel van mijn manuscript ligt bij twee uitgevers. De één vroeg of ik van plan was er meer verhalen aan toe te voegen, wat resulteerde tot het schrijven van één verhaal en het toevoegen van anderen.

Nog steeds wacht ik af, maar het kan ook anders: ik heb gisteren de knoop doorgehakt en heb wat ik nu heb, gedeeltelijk geredigeerd door een sterke redacteur en gewaardeerde proeflezers, opgestuurd naar de American Bookstore om vandaag te laten drukken. Één exemplaar, unedited version, met eenvoudige zwart-wit kaft en wellicht beginnersfouten wat betreft lay-out. Terwijl mijn dochters op Manga-expeditie gaan, zal ik waarschijnlijk met vlinders in de buik naast de Espresso Book Machine staan wachten tot mijn allereerste boek uit de machine geworpen wordt. Of dit het wachten op een uitgever verzacht weet ik nog niet. Ik zal er eerlijk verslag van doen, liefst met foto.

Een alternatief zou zijn geweest de leergebonden boekjes vol te schrijven, ik wist echter niet of de tekst erin zou passen. Ik schat van niet.

Het samenstellen van een bundel

Odile Schmidt

Op internet vond ik een artikel van John Mathew Fox over het samenstellen van een bundel. Ik heb het artikel vertaald voor eigen gebruik en ik wil de punten die voor mijn bundel van toepassing zijn hier bespreken.

  1. Wat betreft het beste verhaal aan het begin zetten, deze regel heb ik ooit ergens gelezen. Ik vertaal dat naar een goed verhaal aan het begin zetten. Iets dat de lezer zin geeft de bundel te lezen. In mijn geval het verhaal waarmee ik vijfde werd voor de publieksprijs van Editio wordt tweede. Het is een verhaal dat bij herlezing nog grappiger is.
  2. Een zwart schaap niet achterin stoppen. Onmiddellijk moet ik denken aan Julia Cameron en haar opmerking dat je een blokkade krijgt van te vroege kritiek. Ik word er opstandig van. Wie bepaalt of een verhaal een zwart schaap is? Los daarvan vind ik het beeld van een…

View original post 553 more words

Ingekeerde bloemknoppen

Odile Schmidt

Follow my blog with Bloglovin

Bloemknoppen in mijn appelboom verbergen bloemen opdat ze zich veilig kunnen ontwikkelen. In de winter verlaten de dorpelingen hun kale wintertuinen en verblijven veel binnen in hun huizen. Er wordt gelezen en meer geslapen. Ze keren in de winter in zichzelf. Kinderen op school en wij als volwassenen in onze omgeving als we figuurlijk winter om ons heen voelen, kunnen ons terugtrekken uit de omgeving en in onszelf keren, en het kan lijken of we ons niet zichtbaar meer ontwikkelen. Dit geeft een perspectief op begrippen zoals introversie, terugtrekgedrag, vermijding. Ik ga niet tegenspreken dat introversie aangeboren is, maar wel belichten dat terugtrekgedrag een natuurlijke adaptatie is op een natuurlijk voorkomende situatie, zoals winter een natuurlijk voorkomend seizoen is en bloemknoppen een natuurlijke adaptatie. Het komt voor dat mensen in zichzelf keren als reactie op de omgeving die lijkt op een winter, met figuurlijk bar…

View original post 208 more words

Genomineerd verhaal Baarnse Literatuurprijs gevolgd door juryrapport

Odile Schmidt

Code Oranje

14:35 uur. Ook de kinderarts Chung Wia weet niet waarom Bram telkens in elkaar zakt. Ik registreer wat de arts zegt. In een crisis maak ik mentale notities, mijn houvast: bloedtest, CT-scan, neurologische tests, bloedwaardes, hartslag- ik voelt mijn hart in mijn keel bonzen. Ik ben niet ziek, mijn zoon is ziek. Mijn lieve zoon…

Mijn pieper gaat af. Code oranje, juist nu. Liever stond ik oog in oog met een belager. Daar ben ik op getraind. Deze aanval zag ik niet aankomen. De onzichtbare opponent waar ik geen strategie of vechttechniek op los kan laten grijpt me naar de keel.

14: 38 uur. Dr. Chung Wia luistert met de stethoscoop naar het hart van Bram. ‘Je hartslag is te snel en je ziet bleek.’ Ze belt even. Wat ze zegt ontgaat me. Ik kijk naar Bram en denk aan de Code oranje. Niet nu! Ik heb zin…

View original post 660 more words

‘n wachten survivalkit

Wachten. Vroeg of laat kom je ermee in aanraking als je vordert op het schrijverspad. Of het nu wachten is op een reactie van een uitgever of op de uitslag van een schrijfwedstrijd. Deze twee zijn de meest beruchte, maar wat dacht je van wachten omdat een uitgever interesse heeft getoond en zich over jouw manuscript buigt? In het ergste geval is de verlamming zo erg dat je op de grond ligt te kermen. Aan een nieuw boek beginnen lukt echt niet. Misschien lukt zelfs een kort verhaal schrijven of een gedicht componeren niet. Tijd voor maatregelen.

Afleiding is een beproefd middel om met het wachten om te gaan. Bedot jezelf dat de berging opruimen de uitgever gunstig zal beïnvloeden. Ondertussen raak je in de ban van het opruimen en vergeet je waarschijnlijk dat je aan het wachten bent. Spreek af met vrienden en praat over iets anders. Ga naar de film. Maak wandelingen met de kinderen… Probeer eens een nieuw genre of een andere techniek. Focus op iets nieuws. Geldt ook voor lezen.buitenmozaiek

Vergeet het. Als je een afwijzing krijgt, helpt alleen een lage verwachting van te voren. Ik bedoel niet: ‘zie je wel, ik kan er niets van,’ maar ‘de kans te winnen is laag met de grote competitie die er is’. Hoe beter jouw verhaal is, hoe lastiger het zal zijn een teleurstelling te incasseren. Dit is ook een argument om een realistische inschatting te maken van hoe goed jouw verhaal is maar geen excuus om niet je best te doen. Je hoeft je niet voor te bereiden op een nominatie of ander goed nieuws. Vergeet het en laat je verrassen. Er is altijd tijd tussen het goede nieuws en de uitreiking of een afspraak met een uitgever om je voor te bereiden. Mocht je je toch mentaal willen voorbereiden, dan kun je je inlezen op Schrijven Online hoe het uitgeefproces verloopt of een boek zoals Bestseller lezen van Sebes of Succes met je boek van Carbo. Het staat je ook vrij jouw kort verhaal voor te lezen aan familie en vrienden. Vergeten helpt ook om uit de verlamming te raken.

Je kunt ook de verlamming ondergaan met je schrijfboek op schoot en precies opschrijven wat het met je lichaam doet. Verzin metaforen. Het voordeel van schrijven is dat iedere negatieve emotie later in een boek of verhaal terecht kan komen, dus het heeft nut om uitgebreid bij je gevoel stil te staan en het te ondergaan. Sowieso is het een valkuil als je schrijft dat je schrijft om bepaalde dingen uit de realiteit niet onder ogen te zien, als een vlucht van de werkelijkheid. Daarom is dagboek schrijven waarbij je wel de werkelijkheid onder ogen ziet en stilstaat bij je gevoelens zinvol om naast fictie te doen. Pluis uit wat je precies dwarszit, wat het wachten voor jou zo moeilijk maakt.

Activatie. Een manier om stress te lijf te gaan is actie. Dingen doen, handelen, zorgt dat de stress uit je lijf gaat. Ga winkelen, sporten, opruimen, wandelen, fietsen.