Gastschrijver ‘Het bankje in de nacht’

 

Een aantal nachten sliep Peter den Dikken op straat in Parijs. Dat is het uitgangspunt van het boek ‘Het bankje in de nacht’ dat eind november verschijnt. Overdag zwierf de auteur door de hoofdstad van Frankrijk en bekeek een aantal toeristische hoogtepunten, zoals de Eiffeltoren, de Notre-Dame en de Sacre-Coeur. In de nacht moest hij in een parkje naast de Champs-Elysées zien te overleven tussen de clochards en de daklozen.

Peter den Dikken maakt bijzondere boeken over reizen. Hij gaat het moeilijke niet uit de weg, maar zoekt het op. Zo was hij de dag na de aanslagen op Bataclan, in Parijs en sliep hij niet maar bracht de nacht door in hartje Parijs op een bankje. Ik geef om Peter en was bezorgd. Voor mij is dit een boek over hoe het verschrikkelijke vaak omgeven is door de weerbaarheid en het alledaagse. De Place de la République komt voor in een van de korte verhalen die ik mocht aanleveren en geeft wellicht een diepte: het luchtige naast de zware kost. Ook achter mijn verhalen zit zware kost verscholen. La Huchette is ontstaan in de tweede wereldoorlog toen Jazz ondergronds moest gaan, letterlijk. Na de oorlog wilde men dit vasthouden, vermoed ik. Het bestaat nog steeds als herinnering aan een Amerikaans-Franse liaison.

Advertisements

Pittig commentaar van Editio

In het kader van mijn blog: mogelijke stappen die je kunt ondernemen als schrijver van korte verhalen – heb ik enige tijd geleden het formulier van Editio voor advies over een te volgen cursus ingevuld en omdat ik al zoveel gedaan heb kreeg ik het advies eerst maar 3000 woorden op te sturen, tegen een gering bedrag voor een leesrapport / gericht cursusadvies. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb gisteren het leesrapport ontvangen en zoals bij pittig advies vaak het geval is, even laten bezinken, omdat kritiek op je kunstwerk heel dichtbij komt en zeker op het moment dat je moeder goed ziek is en allerlei andere gedachten over het plaatsen van zonnepanelen door je hoofd spoken.

Schrijf het van je af, kwam het commentaar van mijn beste schrijfvriendin in het kort op neer. Dat ga ik ook zeker doen, zowel over mijn moeder, over de zonnepanelen als over mijn manuscript. Zorgen – of ze nu uit lijf, emoties of gedachten afkomstig zijn – vullen je hoofd en kunnen een aanslag vormen op je energie.

Al met al een mooi rapport met verbeterpunten die wat complex in elkaar lijken te zitten. Zo beïnvloedt de samenstelling van de verhalen hoe het tweede verhaal gelezen wordt. Ergens wist ik dit wel, dus weer heeft dat kleine stemmetje dat ik steeds hoor gelijk.

Wat altijd helpt is er een nacht over slapen. Dan is er al wat afstand en lees je het commentaar nauwkeuriger en meer met je verstand. Ik denk nu dat ik zelf eerst nog ga denken over hoe ik de bundel zelf kan verbeteren. Een paar ideeën kwamen al boven borrelen.

Vierde publieksprijs Editio

Kort stond ik op de tweede plaats, maar ben tevreden met een vierde plaats, na twee aangrijpende non-fictieverhalen over kinderstoornissen en één mooi fictieverhaal, allemaal te lezen op Editio. Over een tweetal maanden wordt de winnaar van de vakjuryprijs bekend gemaakt. Eerst de genomineerden en daarna de uiteindelijke winnaar op de avond zelf. Van harte wil ik het Debutantenbal aanbevelen, al was het maar om de inspirerende interviews met schrijvers, vorig jaar Abdelkader Benali en Hannah Bervoets onder andere. Ook als het buiten geen weer is, echt de moeite waard.

Cursus literair schrijven

Bij Schrijven Online kun je diverse kortlopende cursussen volgen van vier lessen – wel vier lessen waar je enige tijd mee bezig bent – waar je twee jaar over doen mag, mocht er iets tussen komen. Bij de eerste cursus waar ik aan begon was dit inderdaad het geval. Het jaar daarna lukte het de cursus af te ronden. Bij de cursus ‘Literair schrijven, kun je dat leren?’ lukte het me deze snel af te maken. Dit kwam denk ik omdat ik al veel voorwerk gedaan heb, waardoor ik nu sneller een verhaal schrijf dan een paar jaar geleden. Een paar jaar geleden kon ik een week lang piekerend rondlopen om op een verhaalidee te komen. Dit lukt me nu vaak binnen een dag, soms zelfs in één uur.

Het helpt ook als je een prettig contact hebt met de docent(e). Dit is het geval en ik durfde dan ook het achterste van mijn tong te laten zien en al mijn achtergedachten op te schrijven. Sowieso een goede houding bij een cursus om je angst te laten varen en in het diepe te springen. Een schrijfdocent hoort veiligheid te bieden om juist dat wat je elders niet durft te laten zien aan twijfels, angsten, vreemde ideeën en noem maar op daar juist wel te laten zien omdat dat ook goede onderwerpen zijn, moedige onderwerpen om over te schrijven. Dit maakte dat mijn verhalen wonnen aan zeggingskracht, vond ik. Zoals Herman Koch treffend zegt dat hij een afspraak maakt met zijn onderbewuste voor inspiratie, zo durfde ik dat ook op te schrijven voor een docent als ik het aan mezelf toelaat. Spannender, gedurfder, intiemer dan mijn comfortzone is meestal nog steeds redelijk netjes.

Ik kreeg uiteindelijk de opmerking dat de docente onder de indruk is van wat ik schreef, wat bijzonder motiverend is, naast de vele complimenten en vragen in de tekst zelf. Zou ik een paar jaar geleden aan deze cursus begonnen zijn, dan zou ik er nog steeds veel aan gehad hebben, maar ik vermoed dat deze cursus verschillend uitpakt naarmate je verder bent ontwikkeld. Ben je een beginneling, dan zitten allerlei technische kwesties en taalproblemen je in de weg.

Nu wacht ik eerst op een reactie van Editio op mijn verzoek om begeleiding.

Bespreking ‘Ondertussen in de wereld’

Ondertussen in de wereld van Esther Quatfass is op Editio te lezen. Bij Esther valt me de beschouwing van mensen op. Vorig jaar schreef ze voor Editio een aandoenlijk verhaal over een oudere man die voor zijn vrouw zorgt. De spanning werd mooi opgebouwd door de frustratie langzaam maar zeker op te voeren.

Ook dit verhaal stelt de mens in zijn verwikkeling centraal, maar ditmaal is een schurk het centrum. Onverbloemd wordt de decadente man een beetje scherp ter berde gebracht. Dat decadente mondt uit in een dystopische wereld, wat ook in dit verhaal langzaam maar zeker naar een climax leidt.