De Revisor lezen

De huidige Revisor heeft als thema Remco Campert. Ik heb helaas nog niets van hem gelezen maar na het lezen van de artikelen en gedichten ter ere van hem of geïnspireerd door hem, krijg ik zin om iets van hem te lezen. Tegelijkertijd is het lezen over een geslaagde schrijver op zich inspirerend voor het schrijven. Ik merk dat ik zijn gevoel voor vrij schrijven vergelijk met mijn eigen moed. Waar ligt het verschil in wat en hoe ik schrijf? En waarom heb ik bij dat ene gedicht wel het gevoel Remco Campert te lezen en bij het andere niet, terwijl het is samengesteld uit zijn zinnen? Dat brengt me bij de constatering dat de ene zin identiek kan zijn in twee verhalen maar in het eerste geval authentiek kan aanvoelen en in het tweede geval misplaatst. Het is dus niet alleen de juiste zin, het is ook de juiste plaats in de reeks zinnen die je leest en het is ook de gedachteboog van de lezer die het verhaal maakt.

De foto die Annelies Verbeke ontvangt van Campert zegt iets over relaties tussen schrijvers onderling. De foto vertelt een verhaal en ik vermoed een punt waar interesses elkaar kruisen. De overstijgende paradigma, je plaats daarin, waar John Gardner in de kunst van het schrijven het over heeft. Het onderkennen daarvan. Je plaats kennen en een woordvoerder zijn. Niet vanuit een eiland in het niets iets schrijven maar kleur bekennen, lijkt de foto te zeggen. Ineens schijnt vrij schrijven niet zo gemakkelijk en nog steeds actueel.

Advertisements

2 thoughts on “De Revisor lezen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s