Puzzelneuronen en het Shakespeare effect

Uitgevers zouden per verhaal of boek kunnen aangeven in hoeverre het puzzelneuronen aanspreekt. Ik bedoel het Shakespeare effect: het lezen van Shakespeare leidt tot verhoogde activiteit van dezelfde neuronen die we bij puzzelen gebruiken. Ieder verhaal zou je kunnen typeren als minder of meer gepuzzel en volgens mij hebben lezers grote verschillen in hoe graag ze puzzelen bij het lezen. De een wil niet te veel nadenken en de ander valt in slaap als er niets te puzzelen valt aan een verhaal. Het is denkbaar dat dit verschillen in genrekeuzes van lezers verklaart en dat het het vinden van een geschikt boek makkelijker maakt voor lezers.

Een langere zinslengte, moeilijkere constructie, ingewikkelder plot leiden tot een hoger Shakespeare effect wat bij alle groepen lezers leidt tot een training van het probleemoplossend vermogen en begrip van taal. Dat is denk ik de reden waarom het zoveel plezier oplevert om een net iets moeilijker verhaal te lezen dan je gewend bent. In principe niets anders dan bij hardlopen.

Het mag dus ietsje meer zijn.

Een kort verhaal zoals van Mike Jansen, Deborah van Duin of van een literair tijdschrift is daarvoor erg geschikt. Dan kun je verder op je gebruikelijke niveau lezen en af en toe die puzzelneuronen trainen.

Ook is het zinvol, als je ertoe de gelegenheid hebt, de lezingen van Leesambassadrice Lidewijde Paris te volgen. Ze leert je in één uur met meer plezier die puzzelneuronen aan het werk te zetten, ook al ligt bij haar het plezier van lezen voorop.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s