Shadow artist, de voordelen

In de wereldberoemde methode van Julia Cameron ‘the artist way’ staat dat kunstenaars die meer behulpzaam zijn voor anderen dan eigen werk produceren ‘shadow artists’ zijn die door een blokkade niet op de voorgrond durven te treden. Hier ben ik over gaan nadenken met mijn welbekende vraag ‘is dit wel zo en zou je dit anders kunnen zien of ervaren?’ Het levert de volgende mijmeringen op:

Ten eerste is het een realiteit dat weinig schrijvers kunnen leven van hun kunst. Een carrière die gerelateerd is aan schrijven, daar is werkelijk niets mis mee. Dat is in mijn ogen ook schrijven. Als ik jureer kost dat me schrijftijd, maar ik leer er ook veel van. Ik heb leuke contacten daardoor en ik leer een betere lezer te worden en mijn smaak te verfijnen. Dit zie ik als schrijfwerk, in ruime zin. Het is geen verloren tijd die ik niet aan schrijven besteed, want tijdens het lezen ontwikkel ik me. Bovendien is het op de voorgrond treden, want je bent zichtbaar als je jureert. Je naamsbekendheid groeit. Wat is er mis met een langzame, rustige rijping en groei?

Ten tweede is het je inzetten voor andere schrijvers een kruisbestuiving die je veel plezier en vriendschap kan opleveren. Alleen al de chatgesprekken leveren ideeën op, het ordenen van gedachten, feedback, verfijning van je smaak, zelfreflectie, het gevoel ergens bij te horen, de warmte van menselijk contact, het delen van je passie (wat weer zorgt voor motivatie en schrijfplezier), thema’s, tips, nog meer ideeën. In feite doet Julia Cameron niets anders met haar methode: ze helpt je je inspiratie en motivatie terugvinden en je blokkades op te heffen. Is het dan terecht om jezelf een schaduw kunstenaar te noemen?

Ten derde, wat is er mis met een schaduwkunstenaar zijn? Beperking kan om gezondheidsredenen nodig zijn. Je weet dan van jezelf dat je niet overal naartoe kunt reizen om voor te lezen, maar je kunt online een leuk schrijfplatform vinden om lezers te vinden voor je werk. Je kunt ook besluiten dat je liever voor de historische vereniging of voor je kleinkinderen schrijft of alleen voor de plaatselijke boekhandel. Daar is niets, maar dan ook niets, mis mee zoals er ook niets mis is met het dromen dat je even succesvol wordt als Stephen King.

Ten vierde kan het zeer bevrijdend zijn om deel uit te maken van een beweging die als geheel het schrijven stimuleert en voortgang boekt als geheel, ongeacht het niveau van de deelnemers. Bevrijdend voor je ego om niet alleen op jezelf gericht te zijn, een ander iets te gunnen, gericht te zijn op meer mooie verhalen, beginners die zich ontwikkelen en dat iedereen met handicaps, met problemen mee kan doen op zijn of haar manier en kan bloeien. Met het schrijfplezier voorop.

Competitie en persoonlijk succes kunnen motiverend werken, maar deel uitmaken van een geheel is niet per se een zoeken naar veiligheid. Dat doet tekort aan het plezier van samenwerken, elkaars mentor, proeflezer, steun, gezellige collega, raadgever en criticus te zijn.

Dat gezegd hebbend blijft de methode van Julia Cameron helpen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s