Als een verhaal te dichtbij staat

Soms probeer ik te schrijven over een verhaal dat dichtbij staat, zoals mijn oma en haar nummer dat op haar arm gebrandmerkt was. Niet gewoon getatoeëerd. Ze viel erbij flauw. Wat ik gemerkt heb bij dergelijke verhalen, is dat het als fictie niet werkt. Omdat het zo dichtbij staat en je raakt, wil je het niet maken tot een mooi verhaal. Je wilt ieder detail weergeven zoals het is, je verzwijgt emotioneel geladen gedeeltes waardoor anderen het niet begrijpen. Immers, het beeld dat voor jou lading heeft, zegt de lezer misschien weinig. Of je roept te veel vraagtekens op en de lezer kan die niet beantwoorden, want die weet niet zoveel als jij. Daarom is het zo verrekte moeilijk om een verhaal te schrijven dat over een trauma gaat dat je na staat. Tijd en afstand kan helpen, maar vraag je af of je niet liever dichtbij blijft. Misschien liever het als non-fictie brengen. Of in een gedicht. Soms  komt alleen een detail in een verhaal terug, dat verder fictie is. Je kunt soms merken dat een schrijver ouders hebben die een Jappenkamp overleefd hebben, bijvoorbeeld. Niet omdat ze daarover schrijven, maar vanwege de urgentie die uit hun verhalen spreekt, onder de huid van het verhaal.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s