Drie zaalteksten in De Pont

Drie van mijn zaalteksten zullen in museum De Pont hangen. Als je op de titel klikt zie je het kunstwerk. Uiteraard is het de moeite het kunstwerk in het echt te bewonderen.

Opdracht van de draak

Geef me een ruimte waar ik niet bang ben voor duikplanken. Geen harde hoek om in te kruipen maar een mollige moerasschoot. Schelle schaduwen rond een taboe toevluchtsoord. Ik mocht nooit over daken vliegen, langs groene schubben waartegen ik karmozijn afsteek. Ik maak toch die reis. Oriënt Express, zonder bestemming zoals een engel worden. Wonderen wat draken nu eigenlijk zijn? In dit smaragden orgaan met bekkenschild op fluiten heeft ieder oppervlak een andere toon. Terwijl ik zwierf is mijn oma gestorven, 101 jaar oud. Luister naar de zichtbare stilte, naar jezelf en schrijf jezelf op.

Vergeefpijn

Dementors zogen alle barmhartigheid op. Kinderen verloren hun ouders en werden naar oorden van onvoorstelbare gruwelijkheid geduwd. Zij die het overleefden verloren alles. Huis, grond onder de voeten, vertrouwen, knikkers, beer, opa. Het paadje dat achter het huis liep met die grappige kronkelboom waar de merel zijn nest bouwde. Toen duizenden dappere ridders het monster bevochten, met verlies van vele makkers versloegen, vulden harten zich weer met barmhartigheid. De kinderen moesten alles herwinnen, de grond onder de voeten, vertrouwen, een thuis. Dat duurde eeuwig. Nog geen ouders te zien.

S2, P2, M1

Van woorden krijg je alleen maar ruzie. Regels volg je door naar beneden te lezen. Dalend stijg je over ruggen van boeken. Kennis tot je nemen is zinken met je ogen. Letters verdwijnen in woorden. Ze verliezen hun identiteit in regels zoals druppels water in de zee. Alleen de kleur blijft over als een streek van een kwast. Doorgestreept, onzichtbaar wat er staat. Zo herschrijft het geheugen zich. Alleen de emotie blijft als kleurregel over in een reeks gedachten. Blauw is de regen. Geel is de zon. Verdriet? Gazon? De psychose strooit met tekens zonder samenhang.

 

Advertisements

8 thoughts on “Drie zaalteksten in De Pont

  1. Mooie teksten, Odile. Moeilijk iets te schrijven bij abstractie, hoewel het juist de abstractie is die de geest vrij maakt voor associaties.
    Nummer twee en drie vind ik het sterkst, omdat ze voor mij er het beste in slagen abstract om te vormen tot concreter. Maar wel op een manier die, op zijn beurt, ruimte geeft voor eigen gedachten en gevoelens.

    Liked by 1 person

    1. Ik merk dat ik veel plezier beleef om dergelijke teksten te schrijven. Een kwestie van alles uit de kast halen en vrijheid te voelen om persoonlijk te schrijven. Ik probeer ruw filosofisch materiaal aan de kunst te plakken.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s