Niets hoeven schrijven

Het is heerlijk als je veel schrijft om eens niets te hoeven schrijven. Hoewel? Ik schreef toch en had plezier. Niet omdat het moest, maar omdat de opdracht mij inspireerde. Het waren ook korte teksten en je mocht heel persoonlijk zijn. Dat was zelfs gewenst. In mijn straatje dus. Ik stond in een groene ruimte met tijlen om me heen en was blij dat ik een schrijfboekje in mijn handen had en geen plastic bord met vel. Mijn pen stond niet stil, ik proefde de ruimte. Soms verstoord door een museumbezoeker. Pas bijna een week later herlas ik wat ik schreef. Bijna alles was bruikbaar. Ik heb een paar dingen geschrapt en de rest laten staan. Ik stuurde het ter proeflezing en kreeg lovende woorden terug. Het ligt me goed over kunstwerken te schrijven. Misschien omdat ik als kind altijd al meer voelde bij kunst dan bij pretparken. Dit is nog steeds het geval. Als ik kunst zie stromen de woorden in mijn hoofd, de ideeën. Dan is opschrijven geen grote stap.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s