Le spleen

Le spleen ken ik van Beaudelaire, verplichte dichtkunst op de middelbare school, in het Frans. Het is een bepaald soort verveling die hoort bij Beaudelaire, in zijn appartement met een kat die hij observeert. Een verveling die tot gedichten leidt. Waaruit het gedicht ontstaat. Misschien is het geen verveling maar een leegte. Een ruimte die ontstaat als je alles loslaat in je denken. Zodat inspiratie in deze ruimte wonen kan. Zodat iets nieuws kan ontstaan. Zondag ga ik naar een workshop persoonlijk schrijven over kunst. Ik hoop, als ik daar rondloop tussen schilderijen, dat er genoeg leegte is om te denken en voelen. Dat ik niet gestoord word door gebabbel. Geroezemoes mag. Ik hoop op spleen, het ideaal van een ruimte zonder afleiding.  Het is voor mij geen nostalgie, geen verdriet maar een toestand waarbij ik in contact sta met mezelf, waar ook verdriet kan zijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s