Stenigen

Gedicht Turing gedichtenwedstrijd met commentaar van Awater of poëziekrant

I

Diep in de klei graaf ik naar wijze woorden, naar de koningin van de nacht. Ik vond een steen met grillige randen.

Ik was alleen met de zucht naar wijsheid, gevangen in ‘n eenzame toren fel in de zon

Valse adem ontsnapte aan mijn mond.

Mijn oor vies van de weerklank van schreeuwflarden als infame gedachten, mijn vingers verkrampt

Prikkende ogen vol slaap. Overal om me heen vluchtelingen, levende doden. Nog eens probeer ik te ontsnappen. Mijn voeten beven, staan.

Vleugels wil ik, mijn armen hangen slap naar beneden. Treinen, bussen, lopers:

We zijn schaakstukken, zonder menselijkheid in een wreed spel omdat we het tij niet konden keren.

Ik heb alleen maar gefluisterd.

Alleen gehoord. Ik hield een wapen vast dat op de grond lag, pakte een schep, begroef het.

Diep onder de klei een open hand die me deed denken aan Michelangelo.

De vingers wijzend naar de hemel.

II

O, geëxalteerde dromen van vrijheid, boventoon van het aardse ploeteren en bittere strijd

Schoonheid die als een zee eenvoud in zich draagt en als een moeder de glimlach tot leven wekt.

Het woord schoonheid versleten als een oud kledingstuk dat te vaak gedragen is, als een cliché dat te vaak is gehoord

Mijn allergie voor het oude.

Zeg me waarom ik spanning zoek in een verhaal als spanning zoeken lijdt tot ellende.

Ik ben er bijna, maar angst op het verkeerde pad te zijn trekt mijn aspiratie krom.

De koning van de dag werpt zijn kroon, bukt.

Dubbelhartig is een steen die ik naar een ander gooi.

 

Beoordeling:

Overdadige en lange regels die indruk maken, dwingend zijn, beklijven, ‘boventoon van het aardse ploeteren’, waar lees je dat nu nog? (behalve bij H.H. ter Balkt die ik je kan aanraden). Wat ik ook ontzettend goed vind aan dit gedicht is dat de zinnen hun eigen ritme hebben en dus niet in eerste instantie gevormd zijn volgens een bepaald stramien van rijm of metrum. De momenten van juiste en gepaste rijm passen naadloos in dat ritme en lijken een extra cadeau tijdens het lezen van dit gedicht. Je zou lezers nog meer kunnen verrassen door niet een nieuwe regel te beginnen met een nieuwe zin, maar door zinnen ook in stukken op te delen en die over meerdere regels te verdelen. Voeg hier en daar goed pakkend enjambement in, dat maakt het gedicht nog beter.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s