Experimenteel

Volgens Oek de Jong in ‘wat alleen de roman kan zeggen’ is experimenteel of avant-garde op dit moment niet gebruikelijk meer. Dat is heel jammer, want met mijn Nanowrimo-project ben ik een vorm tegengekomen die hartstikke experimenteel is, en ik wil deze verder uitwerken tijdens het herschrijven. Daardoor voel ik me een eenzame schrijfster, die niet de juiste leeftijd heeft voor experimenteel werk. Ik ben net over de limiet van vijftig gekomen, maar mijn geest is nog vol opstand en uitproberen, wat past bij een jongere versie van mezelf. Toen ik echter 18 was, worstelde ik met de Nederlandse taal. Ik ben Franse van origine, half dan, en de Nederlandse taal was een berg die ik aan het beklimmen was. In café’s werd ik uitgelachen omdat ik alle woorden die in het Frans met ‘tion’ eindigden verving met ‘tie’. Mijn zinnen bouwde ik rond aviatie en relatie. Blijkbaar erg lachwekkend. Mensen werden erbij geroepen om het aan te horen. Ik gaf niet op en las me ongans, zowel de teksten op Brintapakken als de aankondigingen voor programma’s van de Tros. Meer dan twintig jaar later doe ik als een waanzinnige mee aan schrijfwedstrijden en verdiep me in zinsconstructie en schrijfstijl. Het gebrek aan opleiding tartend en mijn eigen weg volgend tegen beter weten in. Nu pas lees ik de Nederlandse literatuur en vergaap me aan zinnen in de Nederlandse taal. Ben ik echt te oud om experimenteel te willen zijn, of ben ik gewoon te laat voor de zestiger jaren met een hoogstindividuele inhaalslag bezig?

Advertisements

2 thoughts on “Experimenteel

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s