Lange zin heeft geen zin?

Vandaag bericht dat ik de Volzinwedstrijd niet gewonnen heb. Het was een essaywedstrijd waaraan ik meedeed met de instelling, nooit geschoten altijd mis. Door heel veel aan korte-verhalenwedstrijden mee te doen (ik heb net het groene boekje ontvangen maar worstel met de regels voor samenstellingen en woordgroepen, volgens mij een geforceerd en onlogisch begrip omdat het weinig met wiskunde te maken heeft en ik van oorsprong meer een wiskundemeisje ben en geen Nederlands onderwijs heb gevolgd, maar internationaal, maar dit terzijde, nu de tangconstructie afmaken) voel ik me verpest voor het schrijven van essays, terwijl ik het geven van mijn mening een pluspunt vind boven wetenschappelijke vorming. Welke lezer heeft toch doorgelezen? U behoort tot een minderheid, waarvoor applaus. In mijn filosofieboeken staan ze ook zo lang, de zinnen. Soms wil ik ze zo lang mogelijk maken, om mijn eigen en uw hersens te doen kraken zoals de filosofen die ik lees dat bij mij doen. En ik schiet er daadwerkelijk iets mee op, want de filosofie die ik lees inspireert me tot verhalen die een inbedding hebben in een denksysteem. Dit is te verkiezen boven een karakter dat vlak is en alleen maar gaat over uiterlijk, banale drijfveer, eenvoudig motief en dito plot.

Zou ik er gewoon de pest in hebben, dat ik zo’n lange zin schrijf?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s