Genomineerd verhaal voor de Baarnse Literatuurprijs gevolgd door het juryrapport

Spoiler

‘Ik ben zo gesloten als een oester,’ zegt mijn hoofdpersoon Maura. Ze kijkt naar haar dikke buik met een verbeten trek om haar mond. ‘Daarom ben ik zo’n slechte moeder en geven mijn kinderen geen antwoord als ik ze iets vraag. Ze doen me gewoon na.’

Haar vriendin Birgit neemt een slok cactusthee en denkt aan stekels. Misschien heeft ze te veel van de stekelthee gedronken, denkt ze.

Maura loopt nu te ijsberen door de keuken. ‘Ik ben een oester met een parel, maar mijn parel is niet glad. Het is een parel met kaalslag. Mijn leven is kaalslag. Kijk nu toch eens. Nooit werd ik dik. Ik kon alles eten, werkelijk alles. En nu heb ik een dikke monsterlijke buik en geen zin om nog langer het huishouden te doen.’

Ik loop weg van de computer om een sigaret op te steken. Het is niet mijn bedoeling maar mijn personage steelt de show. Ik, de schrijver wil stralen. Wanneer kom ik eens aan bod? Ik wil zelf het middelpunt van mijn verhaal zijn. Ik wil mijn verhaal vertellen, mijn gevoelens erin kwijt en nu neemt Maura alle ruimte in. Ze gaat haar gang met haar gevoelens en laat mij niet toe haar te sturen.

‘Ik wil met rust gelaten worden. Door niemand gestoord worden en zo’n hangmat in mijn tuin. Midden op de dag harde muziek aanzetten en een fles wijn drinken. In mijn badjas door het huis sloffen en nergens rekening mee houden,’ zegt Maura.

‘Ik heb daar geen last van,’ antwoordt Birgit. Haar huis is op orde en ze heeft een goede band met haar kinderen. Ze lijkt altijd een goed humeur te hebben.

Wat is ze lief, niet te verdragen zo lief, denkt Maura. Ze schudt met haar hoofd. ‘Dat zeg je maar! Heb je er dan nooit eens genoeg van?  Van alles, van jezelf?’

‘Ik weet niet waarover je het hebt. Gaat alles goed met je man?’ vraagt Birgit.

Verdraaid, mijn sigaretten zijn op. Als ze nu maar wachten met praten tot ik terug ben op mijn schrijfplek.

‘Mijn man is heel lief voor me. Dat is het niet. Ik weet niet wat ik met mijn leven aan moet…

‘Heb je al eens gedacht aan een liefhebberij? Ik zit op een totempaalbeschilderclubje.’

‘Een wat?’

Wat een dialoog, ik denk dat ik dit ga wissen.

‘Nee, je gaat niks wissen,’zegt Maura. ‘Geef me een plot. Ik wil iets te doen hebben.’

Ik heb geen idee hoe dit afloopt. Als het maar niet zoiets wordt als Het Diner van Herman Koch. Ouders die erachter komen dat hun zoon iets gruwelijks deed.

‘Ben je gek? Mijn kinderen doen zoiets niet. Een dakloze in brand steken. Hoewel Rick vorig jaar wel bij de hoofdmeester komen moest. Hij had de neus van een kleine opdonder gebroken. Dat stelde niks voor.’

Ik zei je dat het geen Het Diner worden mocht. Ik gooi dit verhaal weg.

‘Wacht, het kwam omdat ik niet praatte. Dat gaat nu veranderen. Echt.’

Birgit zwijgt.

‘Ik weet het. Ik moet meer praten. Ik bel Rick straks op.’

‘Zo gaat dat niet werken,’ zegt Birgit. ‘Je moet iets samen met Rick gaan doen en dan praten. Geen kind van vijftien gaat er met plezier voor zitten om met zijn ouders te praten. Ze willen het wel als het uit de situatie voortkomt.’

‘Eigenlijk heb ik dit hele jaar met niemand gepraat. Ja, over het weer en zo. Ik zou niet weten waar ik over praten moest. Mijn man wordt gek van me. Hij steekt hele monologen af en ik zwijg. Wat zeg jij tegen je man?’

‘We hebben het over ruitenwissers en andere dingen. Over het nieuws. Lees jij de krant?’

‘Nee, niet sinds het ongeluk.’

‘Welk ongeluk?’

‘Ik… heb een jongen geraakt en ben doorgereden.’

‘Dat meen je niet? Zeg me dat het niet waar is?’

‘Ik heb het aan niemand verteld. Zelfs niet aan Peter. Ik heb uitgezocht hoe de jongen heet en ik reed langs zijn huis. Hij zit in een rolstoel… Ik kan er niet langer mee leven om niets te zeggen.’

Birgit staart naar haar thee en roert met haar lepeltje vlekjes weg die er niet zijn. ‘Ik moet weg,’ zegt ze opeens en staat op.  ‘En dat van die oester heb je van mij. Je hebt helemaal geen leuke introverte persoonlijkheid.’

‘Nee, je blijft hier als ik de politie bel om mezelf aan te geven,’ Maura grijpt haar armen beet.

Birgit worstelt zich met al haar kracht los. Maura laat los. Het is de schuld van haar dikke buik. Birgit is al bij de deur. Ze zegt luid: ‘Tabee. Jij reed door, ik rijd door. Ik laat je met je sores en kom nooit meer terug.’

Ik druk op alles wissen.

Juryrapport

Een bijzonder creatief uitgedokterd verhaal in een verhaal. De personages gooien de lezer op speelse wijze over en weer. De taal is heel helder en functioneel. Als lezer heb je geen idee wat je kunt verwachten, maar toch wil je doorlezen. Een groot compliment. Het einde is wellicht ietwat rigoureus en voelt te plotseling. Sommige stukken komen iets te geforceerd (humoristisch) over en dat is spijtig. Toch blijft Spoiler een verfrissend en onderhoudend verhaal.

Advertisements

4 thoughts on “Genomineerd verhaal voor de Baarnse Literatuurprijs gevolgd door het juryrapport

    1. Inderdaad, ik ben er erg blij mee en durf het te laten zien. Over de humor kun je het oneens zijn, maar ik denk dat ik op twee gedachten hink in dit verhaal. Het onderwerp verdient misschien een wat serieuzere toon.

      Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s