na de essay-verteller

In ‘de kunst van het schrijven’ beschreef John Gardner de essay-verteller. Hij beschreef hem summier als een soort alwetende verteller, maar dan een met een uitgesproken levenshouding bij het vertellen. Het leidde tot een schrijfopdracht voor de wekelijkse schrijfopdracht bij Schrijven Online.

Ik was benieuwd wat mijn medeforummers zouden gaan schrijven aan de hand van deze opdracht. Een was geïnspireerd tot het schrijven van een verhaal waarin een personage op essayistische wijze sprak. Een originele mogelijke opvatting van wat je zou kunnen verstaan onder een essay-verteller. Niet wat ik in gedachten had. Iemand vatte het op als een essayist die ook een verhaal vertelde. Het bleek dat het woord essay leidde tot verwarring bij de opdracht. Ik had deze term echter zelf niet bedacht. Zo las ik ook enkele essays, al dan niet met een verhaal of anekdote erin verwerkt. In een verhaal was er een duidelijke, zelfs traditionele verteller. Echter meer een neutrale type verteller, en dus geen essay-verteller. Er was zelfs een toespraak die overging in een anekdote en weer terug naar de toespraak en dit als geheel was een verhaal. Dit kwam volgens mij erg dicht in de buurt van een essay-verteller.

Bij een laatste verhaal dat ik las, twijfelde ik. De verteller vertelde zijn verhaal en had een duidelijk standpunt dat hij ook verkondigde. Alleen, hij speelde zelf een rol in het verhaal. Was dit wel of niet een essay-verteller? Dat leidt tot de vraag of een alwetende verteller een rol mag spelen in het verhaal of dat je dan spreekt over een ‘ik-‘ perspectief…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s