Het podiummonster

Volgens Carbo (‘Succes met je boek’) moet je emoties die te maken hebben met schrijven niet onderdrukken maar gewoon ervaren. Dus ik doe mijn best en ervaar mijn podiumvrees gelaten. Het zwabbert tussen ‘en wat als er niemand op mijn verhaal stemt’ en ‘wat als ik dat podium op moet, ik struikel en mijn rok scheurt open?’, ‘wat als iemand in de supermarkt mijn verhaal niks vindt en me uitlacht waar de kassajuffrouw bij is?’ en ‘wat doe ik als er geen woord uit mijn keel komt?’

Ik herlas mijn verhaal en de andere verhalen die online staan. Had ik niet moeten doen. Mijn verhaal was ineens een afschuwelijk gedrocht geworden. Het staarde me aan met wilde groene ogen. Het viel me bijna aan met haar klauwen.

Zijn dat zenuwen? Ik ril. Nee, ik heb gewoon maagkrampen. Ik zie er tegenop om weg te gaan, door de regen natuurlijk. Kan ik emoties niet gewoon overslaan? Wat rest me?

Ik schrijf, zoals een schrijver van korte verhalen betaamt, iets over een podiummonster. Er is een voordeel aan het ervaren van emoties. Als je opgegeten wordt kun je het in ieder geval vatten in mooie zinnen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s