Zin in metafictie

Het overkwam me bij de Baarnse literatuurprijs, ik kreeg zin in metafictie. Ik kende het woord niet. Er staan nu ook rode kringeltjes onder van mijn spellingchecker. In de Kunst van het schrijven van John Gardner wordt uitgeweid over het verschijnsel in verhalen. John is er enigszins laatdunkend over. Alleen ervaren schrijvers zouden hun vingers eraan kunnen branden. Metafictie blijkt zowel het Droste-effect als het Wiske-die-contact-maakt-met-de-lezer-effect te omsluiten. In Suske en Wiske komt het geregeld voor dat de lezer aangesproken wordt.

Ik had zin om mijn ik-verteller zich te laten aanstellen en in het verhaal te laten inbreken. Zijn karaktereigenschappen tonend. Volgens John mogen schrijvers de fictionele droom niet verstoren, dat vindt hij een belangrijke regel. In metafictie is het echter bewust de bedoeling. Dat het verhaal moeilijker te volgen wordt, nam ik maar voor lief. Ik hoop dat mijn schrijfonhandigheid niet te groot was in verhouding tot de verstoring. Volgens Nienke had ik beter eerst het eigenlijke verhaal zonder de intrusie kunnen schrijven en dan pas de schrijver laten inbreken. Dat had geleid tot meer evenwicht in het verhaal. Ik weet niet of ik spijt heb dat ik dit niet alsnog gedaan heb. Ik heb er als geheel aan geschaafd.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s