Paviljoen Meerzicht

Natalie Goldberg schrijft in Zen en de kunst van creatief schrijven dat je een gedicht los moet leren laten. Sommigen doen dit door een gedicht in een fles te doen en de fles in de zee af te laten drijven. Dit geldt ook voor korte verhalen. Ik had het verhaal geschreven voor de sofamonologen wedstrijd van Ruwe Planken en was er tevreden over. Het won niet bij Ruwe Planken, maar werd gewaardeerd door wie het las. Een experiment om het gevoel dat je hebt als je iemand met ADHD hoort praten wilde ik erin leggen. Dit is gelukt, als je het leest word je moe van het hak op de tak springen van het meisje dat tegen de Spiegeloog spreekt maar je voelt ook sympathie. Dit korte verhaal ligt nu ter inzage bij Paviljoen Meerzicht voor de bezoekers. Ik heb het losgelaten en het gaat nu een eigen leven leiden, ver van mij.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s